ahh Muhammed-ül-emîn
yaktılar sevgili emanetin
çocukların düştüğü sefaletin
göz yaşıyla söner mi zannetin


tadı tuzu kalmadı torbada ki yemin
saman gibi tutuşuyor ettiğin yemin
hadi allasen sür umudu dolu dizgin
o güzel atlıların ardında kaldık emin



ahh Muhammed-ül-emîn
adı yok yaşanılan zulmetin
karanlığa gömülüyor ümmetin
çok ağlasak döner mi rahmetin


ey bizi nefes nefes doyuran yemin
ey ayı ikiye bölen şehadetli yemin
ey gün/eş yolcusu hazır mı zemin
gece yıldız doldur heybeme emin



ahh Muhammed-ül-emîn
yüzünü görmeden seven
gözlerimiz karanlıkta kördü
sonunda ateşi ve ihaneti gördü


cennette dört huriye düşen yemin
cehennem azabını görmedi demin
utanmaz yarına ak sakalı dedemin
geri dön bak zaman kalmadı emin




emin ol
emin ol yandık emanetine
emin ol ki bu sözler ümmetine
sevgini nefrete çevirenler üstüne
sessiz ve sensiz yaşayanlar üstüne

yurdunda çocuklar yanan adam eyyyy
ne anana küfür ettir ne avradın üstüne
yemin etme tutamazsın boş yere
dokunma iman tahtamızın sevgi büstüne
cemine
cemaatine
penceresinde yaş
tenceresinde taş kaynatan
ve yüreciğine ateş basan annelere
dokunmayın gözü yaşlı yoksul hanelere


bi daha
anlat dedi cahiliye devrini
diri diri çocukları nasıl kül ettiniz
eyyy bizi kul ateşine salan zalim bu son y/emin yettiniz...