İnsanın içi de acırmış dışı gibi,öğrendim
kollarımda bıraktığın her tırnak izi kalıcı olmayacak
bugün yine seninle ilginç işlere de giriştik
boynumda bıraktığın çizik hariç bu bir hayli acıtıcıydı
ve sıcak bir günde terlememek elde değil
eskiden ağlamak için istediğin omuz şimdi yüz karası
çığlıkların kulağımdan bir senfoni
bastırmak için en ağır notadayım
bu akıl almaz davetinin sebebini neye borçluyum
keşke
biraz sevebilseydim seni





umut yenmeyen bir şeymiş anladım
tadını çok merak etmiştim oysa
çokça besledim bahçemde
çok su verdim
gurur yenmeyen bir şeymiş anladım
oysa çokça uyuttum göğsümde
ayaklarına bir menekşe atıp çıkmasını bekledim mesela
bir fransız gezisinden arta kalan beynimde daima seni meşgul kıldım
elime aldığım ay çiçekleri dökülüyor
şimdilik bununla meşgulüm





üzülüyorum açmayan her çiçek için yol kenarında kalıp
ağlamayı unuttuğumu düşünmüştüm bir süre önce
ölmek aklımdan geçti sessiz
yaşam ellerini açmış bekliyor
geride kalan he şeye bir çift sözüm var tabi
alışkanlığımdır bu beni hırçınlaştıran





dönmeni beklemek utanç verici olabiliyor
ve bir gün döneceğini düşünmek..
kandırmıyorum kendimi
bunu şairler hep yapıyor












’Bu bir şiir değil belki de sadece içimi döküyorum
Yalnızlığımı yine kendimle pekiştiriyorum’