.../

gülüşlerin vardı gözlerimde sımsıcak
gülüşlerin anahtarı denize düşen kilit
sana bu dolup boşanmalar
kalemin mürekkebi ile söylenirdin

oysa sen hala aşk konulan yerdeydin


yıkıktım bilmiyorsun
üstelik kapkara bi yalnızlık
soluk resimlerden giderdim sensizliğe
bilmem kaçıncı kez düştüğüm bu kuru bahçe


içinde pis kan kokan esmer bir bela
gözlerinde bin asırlık korku, yozluk
bir bilinmez iklime üşüşüp
fırtınaya karışırdı mavi mutluluk


yorgun kara bir çiçek açtı kuru bahçe de
bahçe ağladı suskun
başka bahçelerde çatlamış meyveler
karanlıklara bakıp bakıp güldüler


... ...//

ardından hazan dolu mevsimler
bir ilk çağ yalnızlığı bırakıp, çekip gittiler
ayrık otları içinde kuru bir gazel
bir sen kaldın ortasında

bir sen kaldın çirkinlikler içinde güzel


ömrümce son kez
o ağlamak mevsimde belireceğim
eylül sonu bir perşembe sonrası
ilk günkü gibi gözlerine delireceğim


seresin diye mezar toprağımın üstüne
elimde mavi çiçeklerle sana geleceğim
"işte bunlar gözlerin" diyeceğim
daha da artacak maviye tutkum


gök ve deniz küsecek
tutsak kalacak mavi özgürlüğüm
ve o gün ağız dolusu
küfürler savuracak geçmişine günlüğüm


... ... ...///

insanlar gülecek
insanlar ağlayacak
ama asla bilmeyecekler
mutluluğun mavide yetim kaldığını


bilmesinler
mavi çocuğun adamakıllı delirdiğini
bir kurşun sık kalbime
bilmesinler içindeki senle geberdiğini