Ah! Yaşamak kavga sebebimiz
ölünce nereye gidecekseniz?
en büyük kavganızı bırakıp
yorulunca insan bedeni hayâleri
sığınacağımız ne rahat bir limandır ki mezarlıklar
ve ölüm kazanılmış bir zaferdir
ölüp ölüp dirilmek midir?
her gün canlı cenaze misali tükenmişlikle yaşamak!


edinimlerin saklanması kazanılmasından
daha meşakatli bir iştir aslında
yaşken batmayan diken
bir daha batmaz derlersede yalan!
Ah! yaşamak baştan aşağı sefillik!
aşkın o büyük sevdasını kaybetmesi ruhunda
rüzğarların o tatlı esintiside yanar bir kıymık gibi sıyırır
toprağın tenine
düşünceler sendeliyor
bir zaman sonra dilimiz tutuluyor
oruç tutulması mıdır nedir akşam üstleri
zihnimiz karışmaya başlıyor..



rahatsız gözü doymaz telâşlı bir zenginlik
düpedüz yoksul kişiden daha zavallı gelir bana
beden yaşın ağır yumruğu altında ezilince..


ah ölmeden yaşayabilseydik
bir deniz ülkesinde tekmeleseydik
kimsesiz bir kasabanın kıyısında denize
mor sarmaşıklar sarmış bir bahçede
eski masa tahta sandelyede oturup soluklansaydık
sımsıkı sarılsak yitip giden hayallarimizde otursaydı dizimizde



Ah!
yoksulluk mutluluktan habersiz
bizi bir tek ölüm paklar
çiğnenmiş insanoğlunun onuru inancı
neden bağlı ağzı sanatın
ooh böyle yaşamak koyuyor adama..

Her hayâlimiz arzumuz emelimiz içimizde tutsak
safsata kulaç atmak yüzme bilmediğimiz denizlerde
bir hûlya bin bir düş geçti gözümüzün önünden
gidenler dönmüyecek bir daha
kırık bir testi gibi düzelmez artık
içinde yaşadığımız bu zavallı dünya!



her hayâl dokunup geçer sol yanıma
yol geçen han/ında konaklar umutlar
Ki;
dokunma dursun durabildiğince avuç içinde sıkılı yumruk
yüzsün yüzebildiğince yeşil sularda mavi!eri yitirdik
yağmurlarda küstü küstü artık ay gibi yalnızlığımız
kuş olup uçtular başka ülkelere
yeşil denizlerde güngörmemiş hayâllerimiz...


Yaşamak kavga sebebimiz... Ve kanatlı hayâller...

Nurten Ak Aygen
24.06. 2016