Akşam üstü
iki adam büyük bir kavganın içindeydi
bir kaç polis sakinleştirme derdinde
ama daha öncesinde bu anı yaşadığı belli
vurulan bir genç varmış yatıyor yorgun




ellerini aramaya çıkmıştım oysa
ekmek almak için kandırıp annemi
yolda kayboluyorum bir anda
eskisi kadar özleyemiyorum seni




korkuyorum yüzünü hatırlayamamaktan
hafızam bunca kuvvetli mi bilmiyorum
tedirgin yaşıyorum anlarımı
korkarak geçiyorum insanların arasından
bir ceket almıştım alabildiğine uzun
yüzüm seçilmiyordu şapkasından




her telgrafta öpüşüyor iki güvercin
penceresi olmayan hücre evinde
demir bir parmaklık kan içiyor usulca
ben saklanıyorum senden
akşam üstü iki adam
içiyorlar ellerini kendilerinden
geçiyorlar ay ışığına aralayıp duvarları
sonrasında kavga yapmaya başlıyorlar
sebebi kalmış olmalı dünden
bende polislerden öğrendim
geçerken mahalleden




seni bu şehrin sokaklarında görmüştüm
bir kavganın ortasında rast gelince kılıçlarla
ordular savaşıyor daha silah yok
adam vurmak bu kadar kolay değildi
ve ben artık vurulan biriyim
eskisi kadar özleyemiyorum seni
geriye ne kaldıysa elimizde dünden
en son yine vuruldum
mahalleden geçerken.






’Bu ölüm mertçe’









’Gök çe’