Yine karanlıkta kaybolduğun bir rüyaya kalktım
evin içi mezarlık kadar sessiz
yeniden gömdüklerimle dolu
adımları dikkatli atmalıyım mutfağa
hafif üşümeye meyilliyim
bu beni canlı kılıyor
nefesimi hissediyorum
ne de çok zorlanıyor
pencere açık yatıyorum
oyuncak sepetleri uykuda
daha hiç kullanılmamış bir kemana karşı uzanıyorum
koca gözlü bir dolaba
yaşamayı böyle zamanlarda hissediyorum
in-cin uykuda




yine karanlıkta kaybolduğun bir rüyaya kalktım
saat gece yarısı beş
pencerede buldum kendimi
elimde açlığımı pekiştirecek bir sigara
gökyüzü mavileşmeye başladı
bir bardak su koydum sonra
renksiz bir suydu
alev uyandırdı boğazımda
yaşamayı böyle zamanlarda anlıyorum
avazım çıktığına sessiz kalınca




kuşlar pencereme konmaya başladı
bir annenin çocuğuna kalk dediği gibi
gökyüzünü uyandırıyorlar
ne garip
yaşamaktan anladıkları bu olsa gerek
gündüz onları göremiyorum
yastık başımı iyice çekiyor içine
gördüklerim kadar gömülüyorum
ev bazen bir mezarlık oluyor
mezar bekçisi olarak yaşıyorum
kıçı kırık dört duvar arasına nispet yaparcasına
yine sana kalktım boğazım kuru
saat gece beş sularında












’Gök çe’