Ne güzelsin vatanım; gökler, dağlar, ovalar…
Sevgisi çözülemez düğüm üstünde düğüm
Yedi iklim bin bir renk huzur dolu yuvalar
Hayalimde düşümde bunlar benim gördüğüm.

Aslında böyle midir ne kadar acı gerçek
Her gün birkaç şehidin kabrini kazıyoruz
Renginden utanıyor tabuta düşen çiçek
Ne yazsak gözyaşıyla yürekten yazıyoruz.

İdare büyüklerin oymalı masasında
Hepsi kuvvet peşinde hepsi makam peşinde
Patlayacak mühimmat bir araç kasasında
Yoksul halkım yanıyor terörün ateşinde.

Yazmaya çalışırken başımızda bir yumruk
Hür düşünce boynunda demirden bir mengene
Üstümüze düşüyor kora dönmüş bir tomruk
Kalemler kırılıyor kilitlenirken çene.

Çırpınır haykırırız bir boşluk bir karanlık
Sabahı beklesek de dakikalar ay gibi
Bulutlar kapatmasa ay görünür bir anlık
Herkeste öfke nefret çekilmiş bir yay gibi.

Yıllar önce kuruldu bir kale yeni baştan
Bir yumrukla yıkılmaz baş eğemez bu surlar
Ne top işler ne tüfek hepsi granit taştan
Belki bir iz bırakır işlenilen kusurlar.

Bir eseri yok etmek zarar vermek suçtur suç
Elbet kalkar ayağa yere düşmez bu millet
Yetmiş milyon Türk’üz biz değiliz ki bir avuç
Yaşadı yaşayacak bu vatan ilelebet.