Edep erkan bilmekle bilmemek arasında
Gök ile yer misali fark çıkar darasında

Gerektir ki bilenler ola menzile vasıl
Yol uzun meşakkatli nihayetine vusul;
Yön bulmaya pusula mesabesinde usul
Pusulasız yolcunun hedefi olup şaşı
Vuslata erdirmeyip döktürür de gözyaşı

Dil ile vedalaşıp yollara düşen sözün
Sevgiyle yoğrulmuşsa kişiliğinde tüzün
Uğradığı her durak aydınlığıdır yüzün
Doğru ve yumuşak söz, sözün şahı demektir
Hak’kın âli hatırın gözetip istemektir


İçtenlikle söylenen dem olur muhabbete
Gönül bağın coşturur gül açtırır ebede
Mutluluğun göz hapsi çevrilir müebbete
Tatlı dil, güzel uslüp ve tesirli bakışın
Dokunduğu gönülde düzü olur yokuşun


Ey gönlüm şunu bil ki yola düşen yorulur
Yorulanlar bu yolda tacı tahtta kurulur
Zannetme ki ötede çok amelden sorulur
Özü sözü bir olmak az amel güzel niyet
Kulluk yolculuğunun, şiarı; samimiyet.


Usulü erkanı var başlanılan her işin
Misali sözle verdik gerisini var düşün!