Hoş geldin sevgili
karanlığın memleketi hayatıma
ne zamandır tanıyor seni
bu odanın rutubetli duvarları
eski masanın üzerinde
bir kaç yırtık, şiir artığı
tozlu kitaplar, kahramanlar
sana dair çocukça notlar
yıldızlar kümeleşir birazdan
ay en tepeden el sallar






hoş geldin sevgili
eşiğin bu yanı başka diyar
eşliğin manası bende aşka çıkar
sonsuzluğun mevsimi serin
siyah gözlerin kadar derin
şiirler okur sessizlik kulağımıza
kalem adını gökyüzüne yazar





hoş geldin sevgili
sevgiyi huzuruyla besleyen
ey sevgili...
ne çok bekledi bu şehir seni
ne çok ölmeyi unuttu, umut
senfonik çoşkuyla bakışıyor
el ele, akrep ve yelkovan
sen gülümseyince
vuruldu yalnızlık, durdu zaman







hoş geldin sevgili
toprak kokulu yağmurum
ekmeğim, bereket duam
kaç asır oldu
seni kaybettikçe bulup
yeni baştan, hep sondan seveli
tabiata kafa tutan tazeliğim
sen olduğum kadar
şimdi bin adım kendime geldim






hoş geldin hiç bilinmeyenim
yine gelmeyenim
yokluğun bir yaşına daha girdi
kimsin...