Büyük bir saldırı başlıyor
belki de bir ülke var
uzakların da ötesinde yanıyor
üstünde eksik bir şeyler var
bir çocuk yok bir de anneleri
anneler olmadan da yaşıyor
bir ülke var uzaklar da
kimsesizleri ağlıyor





bağımsızlığım bağsız
ıslak bir gece de yerde kalan parkam kadar
ve terk edilmeye yüz tutmuş
sakın üzülüp dövünme
birileri cebin de bir şeyler unutmuş
bir çocuk umududur belki de
sen sen ol sendeyken de üzülme
yerde kalan ıslaklık olsun da
sen kuruyan hiçbir şeyi görme





ölümüzü görmeye gelen birileri olacak elbet
büyük devler ülkesinin kahramanları
ellerin de cakası biraz da yamuk fiyakası
gömlekleri beyaz ellerinde tespih
gümüş işlemeli 33 çeker nakışlı
cigaraları tazelenecek yine
bir ülke görmedim ben
hepsi dilediğim gibi
karanlık diyarlarından kopan
menekşe kokulu bir surat beklemedim zaten
bizim yolumuzdur yine önümüze çıkan
tutulacaksa yine biz tutarız matem
ölürken bile
yaşamayı tercih ettim ben






tüm saldırılar başarılı demiştim
anneler ve çocuklar
dünyamızın karanlık olan
aydınlığa açılan tek kapısı
oldukça kalabalıklar
ve her kabadayılıkta
bir anne de var oldular
her biri teker teker
bir anneden doğdular
onlar da yaşamıştı bu hayatı
ve onlarda çocuk oldular
şimdi ülkeme saldırı da bulunan
kimsesizlerin ülkesine kahramanlar





soframıza oturana ne el kaldırdık ne de sitem ettik inceden
binlercesi geldi geçti hayatımızın kıyısından köşesinden içinden



gelene otur dedik hayatı izledik,görmeyenlerin gözlerinden
bu son olsun kaçıncı fetihtir kaç kere döndük tekrar ölümden




düşen sen olmadın anneler ve çocuklar oldu parelerden
şimdi kime gam vurursun daha hiç çocukken ölmemişken





sende gitme buradan devlerin başı
daha yeni kalkacak
ıslanan parkam
ve işlenmiş cenazemin naaşı
ben her ölümden geri teptim
ve lokma oldum tekrar
yutup sindiremedim hayatı
bıkmak bilmedi burada anneler
ve bıktıramadılar tanrıyı
bir ülke oldum
yuttum bütün çocukları










İzmir/ve yine İzmir..