0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
845
Okunma
yepyeni bir güne uyanamıyorum bile
saklıyorum tüm güneşleri
ki onlar bir sabaha hasretle yanmaktayken
selam duruyorum bir yakamoza
süslüyorum yeri göğü sesimle
gök kuşağı heyecanıyla karanlığı örtmekte
sisleri aralıyorum
evin perdeleri de ardından
gözüm dışarıya kayıyor ve güneş hala koynumda
ısınıyor ellerim geceden kalma bir sevdaya
ellerim kömür karası
bu sevda çok tanıdık
ellerim de bir yürek yarası
damla damla akıyor toprağa
ve toprak telaşlı bir büyütmede
döndürüyor dünyayı
zaman ki geçmekte aceleci
biraz daha dursam
ve biraz daha uyusam
güneş ki huzursuzlanır şafak vakti
koynumda bir huzursuzluk
geçip giden geceye açılan kapı gibi
sabahın ilk ışıkları mı o
ne zaman kaybettim koynumun ateşini
ve ellerim ne zaman iyileşti
uyandım galiba gördüğüm rüyadan
ve yine sabah olurken
güneşim çalındı koynumdan
