Memleketim...

Alengirli ve kalem bacakli
Kadehinin ....

son damlasına kadar eserken ...
şurup gibi rüzgarın

Yudum yudum
Dağıtıyordun efkarını

İstanbulum!


Kaçırdığın Rem saatlerin
boynuna dolansa bile..

Gözlerin açık bekliyordun...

Sen her gece yarının endişesiyle
Uykusuzdun!!



Su koyusu camları olan
Kirli Kristallere yansımıştı
kaz ayaklı yüzün..

Sarı rusvalını izlerken
Uykum boşlukta sallanıyordu..
Tutunmak istiyordu bana..

Ben de ...öteliyordum boyuna ...

Üzülüyordum sana..


Elektrik mavisi şehrin
Ateş koyusu
Pudralı gecelerinden uyanınca
gündüzlere..

Beni derinden yaralıyordu...
Yaşadıkların

Ah!
Canına yandığım Memleketim

Gül şehirlerinin
Topraklarına...
Acı akıyordu yaşlar
Gözlerinden

Memleket aşkına
Yandım ...üşürken...

Temiz kağıda damlayan
Beyaz gülün
Usaresi gibi
Has/tı sohbetimiz seninle

Veda ederken sana

Seni düşünüyor olacağım
İstanbul’um !
.
Gelmesin zarar saç teline...
Nefesi naneli Memleketim ...