Fırtınalar saldırıyor bir gece vakti
Karanlıkların kurduğu pusuda
Rüzgarsa çığlık atıyor kayalıklardan
Gölge askerlerin arkasında
İşbirlikçi anılar savuruyor
Kuru bir yaprağa dönen bedenimi
Uçurumdan
Denizin soğuk sularına.
Hırçın dalgalar döverken sahili,
Boynumda
Geri dönemezliğin zincirleri
Derinlere doğru batıyorum
Soğuk
Üşüyorum
Titriyorum
Yutuverdikçe bitimsiz suları
Sanki deniz oluyorum.
Benim yerime zaman dondukça
Ben birşey hissetmiyorum
Soğuğu, zincirleri, fırtınayı
Hissetmiyorum yaşamayı
Kollarım açılırken yanlara
Gözlerim takılıyor
Hayallerimle yükselen
Son hava kabarcığına

Aniden bir gölge yaklaşıyor bana doğru
Bir Melek siluetinde
Ellerini uzatıyor
Dokunuyor
Sıcacık
İçimi ısıtıyor
Zincirlerimi kırıp çekerken yukarı doğru
Ruhum ona tutunup sarılmak istiyor
Kalbim ümidini kesmişken yaşama dair
Yaşama Sevinciyle bir kez daha çarpıyor
Aldığım o ilk nefes
Canıma bir can oluyor
Sonra,
Okyanus ortasında bir kumsala atıyor dalgalar bizi
Güneş, deniz ve yemyeşil ağaçlar okşuyor gözlerimizi
Kimsenin ulaşamadığı bu mutluluk adasında
Geleceğin, umutlu gülümseyişi sarıyor yüzlerimizi
Ardından, kalp şeklinde
Yağmur yüklü bulutlar geliyor üzerimize
Ve sevgi yağıyor
Bardaktan boşanırcasına
Kahkahalarımız arasında
Sana olan sevgimi büyütüyor yağmurlar
Şükürlerim göklere çıkıyor, uçarcasına
Sımsıkı sarıldıkça kollarına
Kalbim mutlulukla taşıyor, coşarcasına…