34’TEN SONRA
Yaş otuz beş, yolun yarısı mı gerçekten
34 öncesi bir doğum
34 sonrası bir ölüm
Doğumla ölüm arasına sıkışan bir gün
Yalnızlığımla eş
O da ürkek ve takatsiz, benim gibi
Çıktığı yokuştan yorgun

Biliyorum
Benim de
Ne öteye gidesim var ne geride kalasım
Anılar alemine dalasım da
Umut ipiyle hayallere tırmanasım da yok
Molasındayım yaşamın
Kimseler görmese diyorum beni,
Duymasa, dokunmasa
Öylece unutulup kalsam hatta
Bir takvim yaprağı gibi
Koparmasa

Biliyorum
İlkbaharda da düşer yapraklar
Düştü mü bir kere, dönemez yerine
Dalına, ağacına
Ne mevsim ilkbahar olur bir daha
Ne renkli kelebekler gelir yanına

Üşürsün her gece vakti
Hüzün çöker gökyüzünden ruhuna
Ne kadar zorlarsan zorla
Yapıştırmazsın, hüznü mutluluğa
Eğreti durur, tutmaz
Ayrılık vakti gelmişse bir kere
Sonlar başlangıç
Sararıp solanlar yeşil olmaz