kaldırımların kenarlarını sevmem ben
düşercesine yürüyen çocukları da
sıkılırken dünya orta yerinden
bu bahar sevdası niye
kalabalıkların orta yerinde dur be adam
sallansın her taraf sensiz
sen ki ne enkazlardan çıktın
ne yollar biriktirdin ceplerinde
hiç biri sen gibi gidilmemişti
ve hiç bir sevda senin gibi değildi

kalabalıkları boşver
içindeki kaldırımlardan bahset bize
kenarlarında yürüyen çocuklardan
üzerindeki banklardan biraz
öpüşmelerden, sevdalardan
gölgesi aşka karışan lambalardan
sık boğaz kenar mahalle kavgalarından bahset
ve sabaha karşı sızan sarhoşlardan
hem sen hiç sarhoş olmadın ki
saplanmadın ki bir şişenin dibine
onu bile beceremiyorsun
şu orta yerinden sıkılmış dünyanın
çıkmış çivisini de yanına alıyorsun

düzlüklerden bahset
gönlüne sığdırdığın düzlüklerden
ne zaman terkettin dağları
parçalandığın engebeli yolları
bu kadar düzlük fazla sana
coştur ırmakları
yaz kenarına hikayeden bir örtü
ıslansın etekleri sevdanın
senin sevdanın
saklısı suya karışan ve karıştıkça kanayan
geceyi kırmızıya boyayan
yakıp geçen tenini
zor da olsa uzat ellerini
her hücresinde hissedilsin sevdanın
ellerinle düzelt dağları kat düzlüklere
kaldır engelleri
sıkışan dünyanın orta yerinde
bir sen, bir de yalancı düzlüklerin
geceye aksın yol boyu
sorgusuz düzene uymanın karmaşası ile