Senin için ne yapayım
Kulun kölen mi olayım?
Bu şehirde her yere sığdında,
Bir gönlüme sığamadın yar


...

​Başka evim yoktu benim...
Misafirliğe gittin, gelmez oldun.
Kapıları, camları hep açık bıraktın;
Dönmezsen eğer, hasretinden hasta olacağım.

...

O ana yeniden girebilmek için bakıyorum. Sanki o fotoğraf bir kapıymış da, yeterince uzun bakarsam aralanacakmış gibi… Yıllar önce yaşanmış, çoktan bitmiş bir an değil de, tam şu an karşımdaymış gibi hissediyorum. Bana bakacakmış gibi, yine gülümseyecekmiş gibi. O bakışta hâlâ bana ait bir yer varmış gibi. Kalbim bunu biliyor çünkü aklım unuttuğunu sandığında bile, içimde bir yer hâlâ onu tanıyor.
Gülüyorum o fotoğrafa bakarken, farkında olmadan. Aynı heyecanı yeniden yaşıyorum. Kalbim, zamanın geçtiğine inanmıyor. Sanki her şey yarım kalmış da, birazdan devam edecekmiş gibi. O anın hazzını duymaya çalışıyorum; sesini hatırlamaya, nefesini hissetmeye, yanımdaymış gibi davranmaya… Kendime bile itiraf edemediğim bir umutla, “belki” diyorum içimden. Belki o an hiç bitmemiştir. Belki ben hâlâ oradayımdır.
Ama her dalışın sonu aynı yerde bitiyor. Fotoğraf yine bir fotoğraf oluyor. Sessizlik geri geliyor. O anın içinden çıkıp bugüne düştüğümde, göğsümde ağır bir boşluk kalıyor. Çünkü hatırlamak güzel olduğu kadar acımasız da. İnsana sahip olmadığını tekrar tekrar gösteriyor. Elinin uzanamayacağı bir geçmişi, kalbinin hâlâ bırakmadığını yüzüne vuruyor.
Yine de… Bütün bu acının içinden tek bir his kalıyor geriye: “İyi ki.”
İyi ki bu kadar anı biriktirmişim. İyi ki gülmüşüm, iyi ki sevmişim, iyi ki o anları gerçekten yaşamışım. Meğer ben o günlerde farkında olmadan bugünkü yarama merhem toplamışım. Bugün bu kadar canım yanıyorsa, bir zamanlar bu kadar çok sevdiğim içindir. Bugün bu kadar eksik hissediyorsam, bir zamanlar bu kadar dolu olduğumdandır.

...

Şiirin hasını oku diyorum.
Şiirin sırrı-temaya erince.
Üstad Şükrü Atay farkı diyorum.

Dize dize zirve yapar sanatı.

...

Gidişine darıldım çalma artık kapımı
Gündüzümün renkleri boyandı simsiyaha
Işığına kırıldım çalma artık kapımı

Bu hüzünlü sevdamın kör kuyusunda yittim

...

sadece onun olduğu yere artık sığamaz.
Eşyalar durur, duvarlar durur, günler yürür
ama kalbin içindeki sandalye kırılmıştır
ve insan ayakta yorulur.


...

Ama dünya, iki ruhu birden taşıyamadı.
Biri toprağa gömüldü,
Diğeri ise zamanın ve acının kıyısında,
Dünyaya sığmayan yalnızlığıyla kaldı.


...

kainatın nabız atışlarını duyacaksın içinde
Vakti geldiğinde sen de bu sırra ereceksin
Tek vücuttur kâinat ve aşk ile titrer sadece
Öylesine sarsılmaz bir inançla sevmelisin ki
Her bir zerren gidip karışmalıdır sevdalına

...

Benliğim alındı; ben artık ben değildim.
Sanki her şey durmuştu, zaman akmıyordu, dünya donmuştu.
İçim acıyordu… Ama öyle bir acıydı ki, ben bile tarif edemiyordum.
Ne bir kelimeye sığdı, ne bir nefese…
Bütün dünya göğsüme oturmuştu, nefes alamıyordum.

...

yüzün kabarır kalbime.
“Yakınlık” diyorum buna,
piksel kümeleri
ellerimden kayıp
tenime değecekmiş gibi.

...