...

Ardında hançer biler, önden öper elini
Dost-rûy takınur, bâzâr-ı fitneye sürer kelâmın
Ardında hançer biler, pîşinde bûser dest-i yârın

Dili kovan, sözü zehir, her kulağa ayrı masal

...

Gizli bahçenden bir gül kopardığın andır.
Sır, artık tek başına taşınamayacak kadar ağırdır.
Ya toprağa düşüp filizlenecek,
Ya da dalında kuruyup bir hüzün olacaktır.


...

Çok yalnız kaldım. Öyle böyle değil… İçimde fırtınalar koparken dışarıdan güçlü görünmeyi öğrenmek zorunda kaldım. Geceleri kimsenin duymadığı çığlıklarım oldu, sabaha kadar içimde büyüyen sorularla uyuyamadığım zamanlar… Çaresizliğin ne demek olduğunu, insanın kendi omuzlarına yaslanmak zorunda kaldığında anladım.
Çok çaresiz olduğum anlar oldu. Yolumu kaybettiğim, nefes almakta zorlandığım, “bir kişi bile mi yok?” diye sorduğum anlar… Yardım istemenin bile ağır geldiği, gururun değil yorgunluğun susturduğu zamanlar. İnsan en çok böyle anlarda tanıyor çevresini; kimlerin gerçekten kalacağını, kimlerin sadece iyi gün misafiri olduğunu.
Ama işte… Bütün bu yalnızlıkların içinden geçerken öğrendiğim bir şey var: İnsan bazen kimseye tutunamayınca kendine tutunuyor. Yıkıla yıkıla ayakta kalmayı, ağlaya ağlaya susmayı, susa susa güçlenmeyi öğreniyor. Herkes giderken içinde kalan o küçük umut kırıntısını korumayı başarıyorsa, işte o zaman gerçekten büyüyor.
Ben büyüdüm. Acıyla, eksilerek, beklentilerimi göme göme… Yanımda olmayanların yokluğunda kendimi var etmeyi öğrendim. Bu yüzden bugün hâlâ buradaysam, bu benim sessiz direnişimdir. Kimsenin görmediği mücadelemin, kimsenin bilmediği yaralarımın ayakta kalma hikâyesidir.
Öyle anlar oldu ki, insan olduğumu unutmak istedim. Hissetmek fazla geldi, yaşamak ağırlaştı. Güçlü görünmek zorunda kalmak, gerçekten güçlü olmaktan daha yorucuydu. İçimde çöken şeyleri kimse görmedi; çünkü ben yıkılırken bile sessizdim. Sessizlik bazen vakardır sanılır ama çoğu zaman çaresizliğin en derin halidir.

...

dünya bir anlığına susuyor.
Gökyüzü geri çekiliyor, şehir duruyor,
ve kiraz ağacımda başlıyor asıl hayat.

İki ayrı aile gibi,

...

İnsanlar içinde insan kalmak suç oldu,
Vicdanı olanı saf, susanı akıllı saydılar.
Kalbi olan hep kaybetti bu düzende,
Çünkü insanlık, bu çağda lüks oldu.
Ayırıyorlar!

...

Teğellesem bulutların gri eteklerine
Hüzünlü bir bulutun peşine takılıp da
Yine gelip dökülür ellerime



...

Dayı dediler,
Hala diye seslendiler karanlığa…
Hepsi aynı masalın içinde
Ateş başında anlatılan,
Sabah olunca dağılan isimlerdi.

...

Mutluluk her zaman gönülden sevende
Aşk kimde ne sende ne bende ne gözde
Mutluluk her zaman gönülden sevende

Sen bahar ben hazan bu gönül hep sende

...

haydi tut elimi gel gidelim burdan
olurda düşersem ben
sen bırakma elini bir an

onur altınok

...