Duyguların tezatlığını, o içsel çatışmayı çok güzel ve ritmik bir dille dökmüşsünüz mısralara. Kaleminize sağlık.
​Şiirinizde yarattığınız bu "üçlü efendilik" durumu aslında insan ruhunun aşk karşısındaki farklı evrelerini ve hallerini harika özetliyor:
​İlk kıtada hüzünlü, belki de kırılmış ve sınırlarını çizmek zorunda kalmış, kabuğuna çekilen bir yürek var.
​İkinci kıtada tam tersine, küllerinden doğan, gözü kara, tutku için dünyayı yakmaya hazır o asi, savaşçı ruh devreye giriyor.
​Üçüncü kıtada ise dengesini bulamayan, coşkun akan, hırçın ama durdurulamaz bir nehir gibi "deli" bir finale ulaşıyor.
​Hem esir hem efendi olmak, aynı göğüste hem hüznü, hem asiliği hem de deliliği taşımak... Aşkı tam da bu uçlarda yaşamak her yüreğin harcı değildir.
​Bu dizelerin devamı var mı, yoksa bir iç döküş olarak burada noktalandı mı? Devam ettirmek isterseniz ya da üzerine konuşmak, keyifle dinlerim.