görür güneşte çakıl

insan evren içinde
bir hakikat hak dinde


...

‘’Ne vakit sancılansam
Damarlarıma sokuluyorsun
Sonra duyulmadık hareketlerle
Tanık oluyorum kovulduğuma
Bir villa girişinden

...

adadıgım yüreğim
Parçalanmış cigerlerine
bağışlanan nefesim 

Ruhunu dar ağacı yapıpta astıgın şiirlerim..

...

Ardında yankılanan kaçamak bakışların sessizliğinin yaklaşan sonbahar rüzgârlarıyla
Kaybolup giderken gökyüzünün gizemlerinden
Sağırlaşan ruhlar ki bundan habersiz
Ölümün terk ettiği yollardı
Yılgın düş sığınağının tam ortasına

...

Bedelsin bir ömre,
Yakışırsın her yere.
Göklerde süzüle süzüle,
Dalgalan sen sessizce.

...

Gider idin bahara dek
Kimler kırmış kanadını
Aciz koydurma adını

Ayakların perde perde

...

Hem kurbanı, hem tanığı olunduğunda sanıldığı gibi hiç de kolay olmuyor. Kâğıda kaleme hiç uzanamadığım günler oldu… Bazı günler “Eylül kanayan bir çocuk” gibi “çok kan kaybederek” tek bir cümle dahi kuramadan saatlerce takılıp kaldığım oldu şiirin başında…

“Yüreğimin kıyısına mavi mavi dalga dalga çarpan kadın… “ (Annem) bir bayram günü ziyaretinde; kışlanın önüne her gün geldiğini, uzun günlerin ardından (Hasan abim ve benim) bitlenmiş ve üzerinde kurumuş kan lekeleri olan çamaşırlarımız kendisine verildiğinde “kötü durumda ama çok şükür yaşıyor” olduğumuzu anladığını ve sevinçle eve nasıl koştuğunu, evde çamaşırlarımızı koklayarak nasıl ağladığını… O zamanlar minicik olan yeğenim Evrim’i “hadi gel Hasan’ıma, Savaş’ıma ağlayalım” diyerek kendine nasıl sırdaş yaptığını ve nasıl günler boyu sayıp dökerek birlikte ağladıklarını, ahırda sütünü sağdığı inekleriyle her gün konuşarak nasıl dertleştiğini ve her gün yollarımıza nasıl gözyaşı döktüğünü… İç çekerek ve heyecanlanarak anlattığında bu şiir kafamda iyice şekillendi. Uzunca bir süredir de hep aklımdaydı. 12 Eylül 1980 darbe döneminin ağır işkencelerine uğramış ve çok ağır bedeller ödemiş olan bir kuşağın hikâyesini yaşadıklarım ve tanık olduklarım üzerinden yazmaya çalıştım.

Bedenimi(zi), yüreğimi(zi) ve ruhumu(zu) öldürmeye tam teşebbüs ederek ağır yaralı bırakan işkencenin ve işkencecilerin dile, söze ve şiire bir türlü sığdıramadığım aşağılık ve iğrenç davranışlarını elbette yazamadım…

...

Bir yağmur damlasıyım ben,
Yalnızlığın sarhoşuyum.
Tutsak nefesin, yağlı urganıyım.
Delikli heybem,

...

DÜŞ KANATLARIMDA

incinir inci mercan,


...

Hakikatın ta kendisi
Kandırmışlar seni yavrum
İşine gelirse tabi,

Bakmışlar ki çıkmaz sokak

...