Var mıdır kıymeti atık sevgilerin
Ve bulunur mu geçmiş bedestenlerde

Yırtık bir elbisedir hayat bence
Yama yama giy

...

Yağlı aknelerini temizleyerek
Hasta tenin nemini sömüren bir pomattır hayat
Dudakları yarık yarık eden

Vietnam musonunda sırılsıklam

...

AĞLATTIN HEP YAŞATMADIN
ACIMA ACI KATTIN YALVARTTIN
ZALİMSİN ZALİM HAYAT

ISSIZDI GECELERİM

...

Çar ve Korni dereleri arasında geniş bir ovaya kurulmuş doğal, tarihi ve kültürel değerler bakımından büyük bir turizm potansiyeline sahip güzel bir şehirdi Muş. Muş’un Varto ilçesine 20 km uzaklıkta olan Kayalıkaya köyü Mustafa Kemal İlköğretim okulunda görev yapacaktım. Okula çok yakın misafirhanenin bir odası bana tahsis edilmişti. Diğer odada da adının Emine olduğunu öğrendiğim Emine Hanım kalıyordu. Köyün Ebesiydi. Odam tertemizdi. Yemyeşil, üzerinde birçok ağacın bulunduğu bir bahçeye açılıyordu pencerem. Emine Hanım kırklı yaşlarında, güleç yüzlü bir bayandı. Odamın kapısını vurup kendi odasına beni çaya davet etti. El emeği kilimler odayı çepe çevre sarmıştı. Çay mis gibi kokuyordu. Annemi anımsadım.. Kendisine abla diye hitap etmemi istemişti. Emine abla Muş’lu olduğunu, bu köyde ebe olmadığı için gönüllü hizmet verdiğini söyledi. Çay içimi ısıtmıştı.

Üç takım elbisemden, resmiyetin önemini daha iyi hissettirdiğini düşündüğüm için siyah takım elbisemi seçip hazırlandım. Çocuk seslerini duyuyordum. Kalbim yerinden fırlayacak gibiydi. Aynada kendime bakıp çıktım. Odamın kapısını örtüp ilerlemek üzere yoluma döndüğümde elinde bir demet papatyayla gözümün derinliğinden içime sımsıcak akan bir bakışla karşılaştım. Saçı yana taranmış mavi ve beyaz renklerin birleşimiyle el örgüsü bir kazağın içinde duruyordu çocuk. Baktım, durdum, gördüm …


...

...

bazen sallıyor,bazen çekiyorum
İçkiye kötü derler ama,
ben her şeyimi ayık kafayla kaybediyorum.

Bu mesajda yazdım sana,

...

Bitmedi
Daha yapacaklarım
Sonbaharın hüzün yapraklarını
Silkeleyeceğim

...

Koşarken terledim, ağladım, güldüm
Acıktım, susadım, sevildim, sevdim
Büyümek yorulmakmış, sonradan bildim



...

hani bütün ışıklarıyla birinci sınıf bir hüzne dahil ettiğimiz
parklar sokaklar meydanlar ve insanlar değil mi..
hani bütün seslerin çığlığa dönüştüğü bir yangın yeri
ve çalan sirenden çok daha sonra olay yerine ulaşan bir arazöz
takviye ekipler halatlar merdivenler ve soğumaya bırakılmış

...

Her vagonda ayrı hikayem var
Bir elif öğretmen olmak isterdim kitaplar arasında kaybolmak
Üstadın dediği gibi bir deli rıza olmak varmış
sevdaya yanan
Bir beni ben eden birde ayrılıklar olmasa diye kapı çalan biri

...