yüreğime yâr düşer.
Her kar tanesi düştükçe
yakar içimi kor gibi.
Unuttum, derken yine hatırlatır
beyaza bürünmüş olan terk edilmişliğimi.

...

Uçmaya çalıştım ama yapamadım
Şimdi düşüyorum sert zeminlere
Beni yakalayabilir misiniz
Yaşarken hep acı çektim
Ölürken bari acım hafiflesin.

...

Gölgesi karanlıktır
Dünya senin olsada
Bu ömür kiralıktır

Yolu sevda olanın

...

Bir beden seçildi
Nedenleri belirsiz bir kurguydu bu
Zırvalar olmuş baştacı
Canevi barındırmıyor ilacı
Rengarenklerin üzerine çizili kara

...

Zamansız bir kalp ağrısı, yoklar yüreğimi
Eski bir şarkının ezgisinde keser nefesimi

Yokluğunda, nefes almak istemez ruhum

...

Bir söz bir naz ile açtığın yere gömüldün.

Yaraların dermanı yok kanar içten içe.
Çok gözyaşı döktüm uyumadım bir gece


...

Katı bir zenginlik
Katı bir burjuva hayali
Fransız rüzgarı yarı Rönesans

Sanat için bir tarafın fedakar

...

kimin kara sayfasını aklarsın şiir
toprağında kardelen bitirirsin
çıkarırsın dağın en doruğuna
gönlünü yüceltirsin

...

Bir pencere arkasında.
Yitik öykülerin ,
Karalar baglayan sevdası kalır avuçlarda.
Hava yine kara kış,
Beyaz bir düş..

...

-“Yazılır, hem de çok güzel olur.”
-“Alalım o zaman her fotoğrafı karşımıza, yazalım ne gelirse aklımıza.”
-“Yooo! Bunlar siyah beyaz fotoğraflar, elli altmış yıl öncesinden, geçmişten günümüze yaşayan antika eserler gibidir, değerini anlayan anlar.”
-“Nereden geldi aklına fotoğrafların altına dizeler sıralamak, manzum öyküler gibi şiirler yazmak?”
-“Öğretmenlik yıllarımda “öykü” konusunu işlerken okuduklarım içinde doktor yazar Muzaffer Hacıhasanoğlu’nun beni de adeta çarpan bir öyküsü vardı: BİR FOTOĞRAF CANLANIYOR. Bu öyküde yazar elektrik direğine onarım için çıkan bir işçinin cebinden düşen aile fotoğrafına bakarak fotoğraftakilerin ağzıyla bir aile dramını anlatır. O öyküyü hiç unutmam. Böyle siyah beyaz, az bulunan aile fotoğraflarını görünce içimden bir şeyler yazmak gelir. Bu bir bakıma özlemin, kederin ya da fotoğrafa göre sevincin anlatımıdır.”

...