GULFROŞ, GULÊN XWE NEFIROŞE

Ji bo bîranîna dengê Cegerxwîn

Gulfroş,
gulên xwe nefiroşe îşev.

Bajar sar e.
Mirov
destên xwe di berîkên xwe de veşartine,
dilên xwe jî
li malên ku nema hene.

Gulên te
ji baxçeyekê nayên—

yek ji berfa çiyayekî hatiye,
yek ji nav kûrahiya bîra dayikekê,
yek jî
ji nav pirtûkek ku agir lê ket
û peyvên wê
hîn jî naşewitin.

Gulfroş!

Min îşev gul naxwaze.

Ji min re
navê wî zarokî bibêje
ku li ser sînorê
pêlavên wî man
û ew nehat.

Ji min re
navê wê jinê bibêje
ku li ber pencereyê
salên xwe li benda derîyekî
spî kir.

Tu dibêjî:

— Gul bikire!

Ez dibêjim:

— Welat bi çend e?

Tu bêdeng dibî.

Û wê gavê
hemû gulên di destê te de
serê xwe ditewînin.



Gulfroş,
min welatek dît
ku nexşeya wî tune bû.

Li wir
çem bi navê miriyan diherikîn,
çiya
ji ber giraniya gorên xwe
hinekî xwar bû,

û dayik
zarokên xwe
ne bi navên wan—

bi roja windabûna wan
bang dikirin.

Min ji wê derê
gulek anî.

Ne sor bû,
ne spî.

Rengê wê
çavên mirovekî bû
ku pir li rêyekê temaşe kiriye
û kes nehat.

⸻

Gulfroş!

Ger sibê
kesek were
û ji te bipirse:

— Ev gul ji ku derê ne?

Nebêje ji çiya ne.
Nebêje ji welat ne.
Nebêje ji goristanê ne.

Bibêje:

— Ji dilê mirovan in.

Çimkî hin welat
di nav axê de nayên dîtin;

di nav dengê mirovekî de ne
ku bi zimanê xwe
navê dayika xwe dibêje.

⸻

Îşev
gulên xwe nefiroşe, Gulfroş.

Yekê li ser maseya şairan bihêle,
yekê li ber deriyê zindanê,
yekê di destê karkerê ku ji vardiyayê vedigere,

û ya dawî—

ya herî biçûk—

ji bo wî kesî bihêle
ku li welatekî xerîb
şevê
serê xwe dide ser balîfê
û nizane:

mirov ji welatê xwe dûr dikeve,
an welat
ji hundirê mirovan?

Gulfroş…

sibê dîsa derkeve kolanan.

Lê ger kesek
nirxê gulê bipirse,

pere nexwaze.

Ji wî bipirse:

— Tu çend bîranîn dikarî hilgirî
bê ku bişkê?

Ger bersiv neda,

gulek bide destê wî.

Belkî mirovatî
hîn bi tevahî
nehatiye firotin.

Kazım Demir