Ömürlerinin en taze, en verimli yıllarını sıralarda, kütüphane köşelerinde geçiren gençlerimizin bugün bir kez daha ne kadar ağır bir yükün altına girdiğine şahit olduk. Yıllarca süren üniversite eğitimi, dirsek çürütülen dersler ve harcanan büyük emekler ne yazık ki bitmek bilmeyen bu maratonu sonlandırmaya yetmedi.
Eğitim hayatı bitti derken, bu kez hayatın tam ortasına yerleşen devasa bir engel gibi KPSS bekliyordu onları. Hayaller, hedefler ve gelecek planları yine gelip tek bir güne, birkaç saatlik bir zaman dilimine sıkıştı.
Günlerce, aylarca uykusuz kalan; sosyal hayatını, gençliğini ve hatta neşesini askıya alan bu gençler sadece soru çözmediler.
Aynı zamanda belirsizlikle, beklentilerle ve her geçen gün ağırlaşan bir psikolojik yükle mücadele ettiler. Ailelerin umut dolu bakışları, "bu yıl olsun" temennileri ve kendi içlerindeki başarma arzusu omuzlarındaki baskıyı daha da artırdı.
;Bugün sınav salonlarının kapıları açıldığında dışarı çıkan her bir gencin yüzünde aynı derin yorgunluk, gözlerinde aynı kırgınlık vardı. Çıkışta dökülen o gözyaşları; sadece zor geçen bir sınavın değil, ertelemiş oldukları gençliğin, verdikleri büyük fedakarlıkların ve duydukları çaresizliğin sessiz çığlığıydı. Birkaç saate sığdırılmaya çalışılan koskoca yılların, emeğin ve hayallerin ağırlığıydı o yaşlar.
Ancak bilinmelidir ki o gözyaşları boşa dökülmüş birer damla değil; alın terinin, emeğin ve helal bir mücadelenin en açık şahididir.
Bu gençler ellerinden gelenin en iyisini yaptılar; var güçleriyle çabaladılar ve dik durdular. Geleceğin mimarı olan bu gençliğin siteminde de yorgunluğunda da sonuna kadar haklılık vardır.
Rabbım hepsinin yolunu açık etsin

Ayla Kaya