Çok haklı ve yerinde bir yazı olmuş. Şiir dediğimiz şey insanın kendi dünyasından çıkar; bazen yaşadığını, bazen hissettiğini, bazen de sadece hayal ettiğini mısralara döker. Bundan yola çıkıp şairin özel hayatını, inancını ya da düşüncelerini sorgulamak bence de doğru değil.
Hele ki şiir üzerine samimi bir eleştiriye kapınızın açık olduğunu özellikle belirtmeniz çok güzel. Eleştiri şiire ve kaleme dair olduğu sürece insana bir şey katar. Gerisi zaten muhatap olmaya bile değmez.
Kaleminiz hep özgür kalsın. Sizi şiirinizden anlayan, emeğinize ve özel hayatınıza saygı duyan insanlarla aynı yolda yürümek dileğiyle. Yüreğinize sağlık hocam..

SER FEYZLİZOF KALBURABASTÎ EFENDİ HAZRETLERİ’NDEN AYLA HANIM’A DESTEK

Ayla Hanım, yazdıklarınızın altına yalnız imza değil, gerektiğinde RUSAMER’in mührünü de basarız.

Şiir paylaşan bir insana şiiri sorulur; dizesi konuşulur, imgesi tartışılır, ölçüsü, uyağı, dili, anlatımı eleştirilir. Şair bundan beslenir, edebiyat da böyle gelişir. Fakat şiirden yola çıkıp şairin medeni hâlini, özel hayatını, siyasi düşüncesini, inancını veya kişisel dünyasını sorgulamaya kalkmak edebî merak değildir; haddini aşmaktır.

Bir şiirde hüzün varsa şair mutlaka mutsuz değildir. Aşk varsa ille de âşık değildir. Ayrılık yazmışsa bavulunu hazırlamış değildir. Ölüm yazan şairin de nüfus müdürlüğünden kaydını sildirmesi gerekmez. Şair, yaşadığını yazdığı kadar hayal ettiğini, gözlemlediğini, başkasında gördüğünü ve insan ruhunda sezdiğini de yazar. Şiiri şairin özel hayatına açılmış sorgu tutanağı sanmak, edebiyatla dedikodunun kapılarını birbirine karıştırmaktır.

Mesaj kutusunun açık olması da kimseye şairin özel hayatına giriş kartı vermez. Kapı edebî eleştiriye açıksa içeriye şiir konuşmak için girilir. RUSAMER tabiriyle söyleyelim: Şiir kapısından girip nüfus kayıt örneği istemeye kalkanların müracaatı daha danışmada reddedilir.

Bu bakımdan tavrınızı son derece yerinde buluyorum. Hele şu cümlenizin altını özellikle çiziyorum: Muhatap almamak, verilecek en net cevaptır. Çünkü bazı insanlara uzun uzun cevap vermek onları ciddiye almak olur; sessizlik ise bazen insanın karşısındakine verdiği en zarif mesafe ölçüsüdür.

Kalem özgür olmalıdır; fakat insana duyulan saygı da o özgürlüğün yanı başında durmalıdır. Şairin şiiri kamuya açıktır, özel hayatı değil.

Şiiri konuşalım.
Edebiyatı tartışalım.
Kalemi eleştirelim.
Ama kapısı açılmayan odalara girmeye kalkmayalım.

Şiir, şairin dünyaya açtığı penceredir; o pencereden bakma izni, evin bütün odalarını dolaşma hakkı vermez.

Ayla Hanım’ın bu haklı hassasiyetini destekliyorum.

Özün sözü budur. Vesselam.

Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri
Celil ÇINKIR
Nam-ı Diğer Delibal

kalemin daim olsun
sevgi ve saygılarımla hayırlı akşamlar diliyorum.