La havle

‘Adam adamı yese
Eben yerdu dedeni’

Nerden geldi aklıma bu Karadeniz türküsü çok ta severim. Adam adamı yemez de yerin dibine sokar. Başını eğdirir, utandırır. Aslında onun ya da onların utancıdır da sende kalır.

Bu yüzden kendime çok kızıyorum. Sevdiğim değer verdiğim insanların, çok farklı kişilikler olduğunu, çok farklı işler yaptığını duyunca şok oluyorum. Bu hüsran beni derinden etkiliyor. Dostun kazık atar, sevdiğin terk eder bunlar hayatın içinde olan nerdeyse olağan şeyler artık. Çünkü bireyseldir. Bir de toplumsal olanları var ki çok derinden etkiler. Çünkü insanlar sizi onunla anar onun takipçisi taraftarı sayar. Öyledir de siz inanmış gönül vermiş doğru bulmuşsunuzdur.

Haluk Levent çok severdim sesini şarkılarını duruşunu son dönemlerdeki yardım severliğini hayrandım. Şu soruşturmayla ortaya çıkanlara baktım şaşıyorum. (Yalan doğru kısımları mahkemelere kalsın) o kadınların ifadeleri beni gerçekten şok etti, yok yapmaz bu dam diyorum ama, yapmış. Zengin hanımları kandırmak paralarını almak hiç yakışık olmammış. Bahis kumar meselesi hiç bilmiyordum. Ne o milyon dolarlar öyle arkadaş şaştım şok oldum.

Birde Kemal Kılıçdaroğlu var hiç beklemiyordum. Hiç yakıştırmadım. Benim aklım ermedi aklı ereneler varsa söylesin anlayım. Zamanında memleket için iyi şeyler düşünüyor, belki gelince iyi şeyler yapar derdim. İşçi için emekli için çalışan için, söylemlerinde bol keseden verip duruyordu, bizde havalanırdık.

Yok arkadaş yok babana güven me diyorlar doğruymuş var böyle başkalarına karşı bizi zor durumda bırakan güvendiklerimiz. Diyemezsin ki o zaman başkaydı ya böyle bilmiyordum. Elin ağzı torba değil ki büzesin. Herkes lafını sokup geçiyor.

Güvenimizi sarsmaya ne hakkınız var kardeşim.

Coşkûnî