Kendini iyileştirip başkalarını hasta eden insanların çoğunlukta olduğu bir platform bu.

Kendi olmaktan korkan ve hiç olmadığı gibi davrananların, başkaları hakkında yaptığı yorumlar tamamen kendi görüşleridir. Buna inandırmak istedikleri çoğunluk da aynı hizadadır benim için.

Burada güven sözcüğünün altını hızla çizmek istiyorum, kalın ve lacivert bir kalemle.

Kibir ve ego kısmına hiç geçmiyorum.

Ve bilmenizi isterim ki, sizin işaret edip arkasından konuştuğunuz izleri takip ederken bazıları, yağmurlar yüzünüze değmiyor bile; es geçiyor...

Karanfil elden ele renk değiştirirken,
hile dilden dile...

Bir tarafa çekiştirip dert yandığınız o insanlar bugünün bilge kişileri olurken, hayat hikayesini bilmeden yargıladığınız insanlar çoktan valizini hazırlayıp, gelecek güzel günler için yaşamaya devam ediyor; en doğal biçimde hem de... Maske yok! Fazla makyaj da.

Benim için önemli olan temas değildir hiçbir zaman. Ruhun birbirine kenetlenip sevmesidir birilerini... Kim olursa olsun bu. Dürüst olması yeterli, önce kendine ama.

Birçok yaşanan olayda empatiyi devreden çıkarıp, "canım" diye nitelendirdiğiniz kişiyle göz teması kurduğunuz anda, aldatılmak bir tarafa, yanılıyorsunuz en kolay biçimde hem de...

Hatalarıyla yüzleşmek yerine insanların iyi niyetini suistimal eden bir beyin yapısının aynı zaman içinde; aklından geçenleri uygulamaya koyduğu anda, yapay bir zekayı koyuyor ortaya. O gücün sağlıklı olduğunu da düşünmüyorum.

Kimisi lafını tartıp konuşurken kimisinin ne dediği bile anlaşılmıyor. Kendi de bilmiyor aslında ne dediğini. Nereye gittiğinden haberi bile yok aslında. Yeter ki konuşsun, yeter ki, onun yanında olsun çoğunluk...

Öyle çok konuşuyorlar ki, bazen ses içinden ses çıkıyor. Araya başkaları da giriyor. Onlardan çıkan ses duvara çarpıyor; duvardan çevre mahalleye. Söz öyle bir uçuyor ki, kuş tüyü hafif kalıyor onun gölgesinde...

Misal; her çiçek ayrı güzellikler biriktirirken ömrümüze. Biz, yitirmekle mükellefiz güzel şeyleri...

Diyeceğim o ki; hayat işte seni alıp oraya koyarken, beni buraya koyuyor...

Kuş uçuyor, kaplumbağalar yavaş yürüyor bahanesiyle ne çok can yanıyor.
Söz hep uçuyor...

Yani, karanfil elden ele
Söz, dilden dile...


Fruze Özge