Sırtını dayayacağın bir omuz olmayınca, insan kendi doğrularının yanlışı oluyor.
Yüzüne tokat gibi çarpan kelimeler, yanından hızla uzaklaştığım eşyalar gibi oluyorum. Kalbime bir bıçağın izini hatırlatıp, ne kadar solmuş renk varsa, ordan çıkıp bambaşka bir hayat diliyorum herkese. Senin de dileğin, dileğim olsa ne iyi olur..

Örneğin "sen" diye bişey yokken, ben de olmuyorum. Herşeyin ulu orta konuşulduğu bu çağın hangi yanına baksam bir örtü görüyorum.
Anlaşılmayan bir dille konuşmak kolay da, anlatmak zor oluyor.
Neresinden başlasam bir yanı diğer yanına küsüyor kelimelerin. Cümleler tökezlediğim bir yanlış oluyor çoğu zaman. Onların dilinin, benimde kalbimin kemiği yok sanırım..

Zamanı tutup, aynı yerde durmak imkansız. Hayatın adaleti nasıl benim elimde değilse, yüzü günde beşbin kez değişen bu insanlığı değiştirmeyi hiç düşünmüyorum.

Güçsüz sanıyorlar beni. Korktuğumu düşüyorlar. Halbuki; her kelimede dünyayı yeniden rengarenk boyayacak kadar güçlü oluyorum sana baktığımda. Ve dahası hergün bir fesleğen gölgesi daha büyüyor içimde. Kimse fark etmiyor bile. Sen de eşlik ediyorsun o kalabalıkta onlara. Görüyorum,ama konuşamıyorum.

Aklımın içine yuva yapmış bir güvercinden, uçmasını bekleyemem
Kalmasını dilerim belki. Dileğim olursan, dilediğin her anın olmayı dile getirdiğim her an için bir çiçek koyuyorum vazoya.. Şimdilik isimsiz. Bununda diğerleri gibi, adı sen koy istiyorum..

Geriye kalan onca zamandan testi içinde kırılan şeyler oluyor Bazen de içimde kalıyor bu eli yüzü biçimsiz sevgim.. Senin içinden geçtiğim her an için, yüz yüze geldiğim bu yüzsüz çağın arkasını çevirip, yarınlara haksızlık ediyor muşum gibi geliyor.

Gerçekten öyle mi, benim mi bir yanlışım oluyor insanlığa. Düşünmek için çok zaman harcadım..
Bu şeyi çözmek imkansız, imkansız olduğu kadar da rol çalıyor hayatımızdan.
Bundan sonraki zamanlarda da "sen ol" istiyorum..

Ve dilediğin her an ellerimi tutman için
kalbimdeki sayfalara yazacağım seni...

Gelmesen bile, sevginle biçimlendir beni..

Fruze Özge