Hastane sendromu

Öncelikle şunu belirteyim. Allah yokluğunu vermesin doktorlarımızın da oradaki görevlilerinde, bunu demesem haksızlık etmiş olurum.

Efendim ben daimi bir hastam olduğu için yıllardır hastaneleri günlük müşterisi sayılırım. On günde bir ayda bir iki kere mutlak yolum düşer. Bu yüzden çok hadiseler yaşadım ama sonuncusunu anlatayım. O şehir hastanesinde EMG randevumuz var. Saat onda erkende kalktık vardık, elimizde kâğıt var gayet basit göstereceğiz. Yol gösterecekler şurası deyip o kadar. Zaten bir önceki gün doktora görünmüşüz.

Ben deniz işitme kaybı yüksek biriyim. O günde cihaz takmadım kulağıma, öyle tam kör sağır değilim elbet az uz duyuyorum. Gel gör ki ben hastaneleri sevmiyorum orda afakanlar basıyor beni bunalım geçiriyorum. Çok af edersiniz gebersem zorla götürürler gitmem. Ama hasta var mecburen götürüyorsunuz.

Bankoya vardım gençten bir kız, cart sarı yüzlü, insanların yüzüne bakmadan sorulara elle tarif ediyor. Dedim ya hastanede o kadar güzel kibar kız varken, benim bankoda böyle meymenetsiz asık surat biri şans işte, hep derim nereye varsam önüme çirkinler çıkıyor.

Elimdeki kâğıdı uzatım. Eliyle soldan uzak bir yer işaret etti, ardımda hasta var tekerlekli sandalye de, neyse baka okuya bakar bulurum dedim. İki üç kez döndüm yok bulamıyorum. Meğer ara varmış bizim gireceğimiz oda o arda nerden biliyim. Kıza tekrar geldim bulamadık neresi dedim. Hiddetle kaç kere anlatacam saydı bir sürür, eğildim kızım dedim ben ağır işitiyorum. Tınmadı bana ne dedi on kere mi anlatacam. Bağırıp durdu, geri çekildim. Ayıp ettim ama geri zekalı diye kıza bağırdım.

Çekildik kenarı hastalardan biri gel abi dedi, bizi gireceğimiz kapıya götürdü, işimiz bitti çıktık. Bende bir üzüntü bir stres kızdan özür dileyim gönlü hoş olsun dedim. O bankonun karşısından geçtim durdum cesaret edip özür diyemedim. Zaten yüzünden de sert bir ifade göz altından bana bakıp duruyordu. İçime dert oldu. Bende de kabahat var birader duymuyorsan tak kulaklığını demi. Umarım bu yazıyı okur, gönlünü almak istediğimi anlar.

Elden başka bir şey gelmez.

Coşkûnî