Bir kira hikayesi

Malum son zamanlarda kiralara güç yetmez oldu. Hele hele büyük şehirlerde insanlara zülüm, çile, arayacaksın bulacaksın anlaşacaksın dert vallahi dert. Allahtan başımızı sokacak bir evimiz var.

Bir yakınım ev arıyor. Bana da haber verdi sen boştasın göz kulak ol bana haber ver (malum emekliyiz boş boş geziyoruz nasılsa) dedi. Baka dururken bir kiralık levha gördüm. Emlakçı telefonu var hemen aldım aradım. Talip olduğumuzu söyledim. Şöyle dedi.

Kardeşim kira yirmi beş bin lira, yirmi beş bilara emlakçı parası elli bin lira getir anahtarı al, bir evi görelim dedim. Hay hay dedi arkadaşı aldım randevulaştık gittik baktık. Ev eski otuz beş senelik ev, dıştan dökülüyor. İçine baktık Allah var güzel badana var ter temiz, üç aşağı beş yukarı anlaşamadılar. Ayrıldık.

Bu dediğim hemen hemen bir sene oldu. Etlikte ana caddede ulaşıma da uygun bir yer gözümde kaldı yani içimden keşke tutsaydı dedim arkadaş için, ama gücü yoktu. Buralar benim semtim devamlı geçerim bakarım dokuz on ay oldu ev hala boş kimse tutmadı. Tutmamış.

Aklıma bir şeytanlık geldi insan işte, bir arayım müşteri olayım dedim. Aradım kaç para bakmak tutmak istiyoruz dedim. Ayı adam aynı ses bana, otuz beş bin kira otuz beş bin benim param yetmiş bin lira getir anahtarı al dedi. Ev sahibiyle konuşabilir miyim dedim yok dedi o talimat verdi bundan aşağı olmaz, işinize gelirse.

Düşündüm de
Be kardeşim bir senedir boş yazık günah değil mi, üç beş aşağı versen bir garibana hem sen zarar etmesen hem bir gariban faydalansa kıyamet mı kopar.

Uzun lafın kısası bu kiracılık kıyamet koparacak gibi, Allah ev sahiplerine insaf, kiracılara da bol para versin ne deyim…

Coşkûnî