YOLDAKİ ŞAPKA

Şapka benim vazgeçilmez giysilerimdendir. Kafam kel olunca, bir de soğuk iklimlerde görev yaparken kronik sinüzit olduğum için şapka takarım. Kafama başka bir şey takmam.
Şapkalarımı hep para verip aldım. Reklam şapkalarını asla başıma koymam.
Birisi bana şapka hediye etse, reklam yoksa alırım. Şapkayı yıkar kafama takarım.
Bir yaz günü köy yolunda otomobille gidiyorum. Yolun kenarında bir şapka görüm. Geçip gittim. Aynı yolda günde üç defa geldim gittim. Üç gün geçti, şapka hep aynı yerinde. Çektim arabayı emniyetli bir yere. İndim. Gidip şapkayı aldım.
Bu arada yolda mobiletle giderken rüzgârda şapkası düşen arkadaşın birisi, mobileti kontrolsüz yol ortasında durdurup şapkasını almak isteyince, arkadan gelen otomobil tarafında ezildi ve öldü. Bi şapka içinde olsa dikkatli olmak lazım. Bok yoluna gitmek bir şapka için zor bir iştir.
Ben yoldan aldığım şapkayı köy meydanında oturan arkadaşlara gösterdim. “Yolda şapka buldum. İhtiyacı olan alabilir” dedim. Bir emekli,” ben başkasının giydiğini giymem” dedi. Kibirli bir tavırla konuşunca kızsam da” Sen giymezsen giyme! Ben yıkar giyerim. Tıbbi malzemelere dokunmam. Ancak çöpten ela bile alır yerim. Sen kendi işine bak!” deyip çenesini kapattım.
Şapka marka bir şapkaydı. Kumaşı kaliteliydi. Yıkadım. Arabanın içine koydum. Bir ay koyduğum yerde bekledi. Bir arkadaş sarı sıcak bir günde takıldı bana.
“Ule başım kavladı. Sende fazla şapka yok mu? Ve de şu kelleyi güneşten koruyalım” dedi. Bende şapkayı getirip kafasına taktım. Teşekkür etti. Hala o şapkayla iare ediyor. Kaybederse yeni şapka vereceğimizin sözünü de aldı
Finlandiya zengin ülke, bit pazarından giyinmeyi seviyor. Bizim ülkemizin züğürtlerinin paçalarından pislik akıyor. Başkasının giydiklerini giymemeyi, kalkınmışlık olarak idrak ediyorlar.
Ulan dünya senin çeşit çeşit kullarına huniden şapka giydireyim.

Şuayip OABAŞI
Şubat 2026