saklımda ki mevsimsiz sancılarıma
düşerken yokluğun

gözlerimden damlıyor sevdanın hüzzam makamı
ağlayan nağmelerde duraklıyor adının özlemleri
boşalıyor üzerime dinmeyen hıçkırıkları
gülüşlerinin

nasıl hasretim sana bir bilebilsen nasıl
nasıl yanıyor ruhumun çatırdayan sızısında
o çocuk bakışların

nasıl da dolu dolu bakardın bana
büyürdü içimde gözlerinin karası
gecenin gamzelerine dolardı yüreğimde
yanan sevdan

sığmazdı nabzıma vuruşları kavuşmaların
yüreğimin çağlayanlarından taşardı
baygınlığı heyecanların

sol yanımda amansız bir yara kapanmayan
seni s/ayıklıyor seni arıyor
gecenin demini almış çıplaklığında

ardından bakmalarımda kalleşliği
çakal ulumalarının
çaresizliğimi boynundan doluyor

kavgaya tutuşurduk oysa ki
ben daha çok seviyorum diye
saçlarıma konardı ellerinin ılık rüzgarları

hayaller kurardık
kızımız olacaktı bana benzeyecekti

tanıktı Hisar’ın duvarları aşkımıza
şahitti taşlıkta çığlıkları martıların

hala tadımda böğürtlen kokan dudakların
yüreğime sığmayan dünyası gözlerinin

sıcaklığı teninin
üşüdükçe sokulduğum

alıp gittin ya benden ne varsa
Hisar’ı da gel al söküp hayallerimin kökünden
s/aklımda ne varsa s/ayıkladığım
yüzme çarpıp durmasın

yankılanmasın Haliç’te adının
pıhtılaşan çığlıkları
kan tükürmesin şafaklar
denizin ağaran göğsüne

gel bende kalan ne varsa hepsini al
hasretine dona kalan bakışlarımı

ufkumun mercan sabahlarına kara çalan
Kızılırmak’ın efkarında coşan sevdamın
kara gözlerini al…