Beethoven'ın o hırçın tuşları, o bohem sızı, caz barın loşluguna karışırken
Aklımın dehlizlerinde, doksanları tarıyor istasyon..

Cizırtılı frekanslar arasinda
Parazitler dağılıyor..

Sinyal geri geliyor
Ses netleşmeye başlarken.


kadran tam yerine oturuyor..

.
.
Akşam
.
.
usulca
.

Kanatlaniyor
.
.
Rumeli yakasına..



İstiklal 'de
çağdaş müziğin dumanlı klibini izliyorum
Gözlerim kapalı..

Klip mest ediyor beni

Tramvay çan çalıyor
Yağmur puslu kaldırımlara ince ince dokunurken ve
Islak taşlarında bir sokak lambasının titresimleriyle
vitrin camlarından, süzülurken gece ışıkları
.
.

Pera'da soyut bir keman sesi yükseliyor,
Beyoğlu, eski bir entelektüel dost gibi dile geliyor..


Ve o efsane istasyon geçmişe doğru buğulanıyor...

Arşiv

Usulca
.
.
Kapaniyor
.

.
frekans
black out olsada


Bazı anılar ise çekim alanından hiç çıkmıyorr.