Sevgililer Günü, her yıl 14 Şubat’ta kutlanan ve romantik ilişkilerin sembolik bir görünürlük kazandığı kültürel bir gündür. Kökeni, erken Hristiyanlık döneminde yaşamış olduğu kabul edilen Aziz Valentinus figürüne dayandırılır. Ancak tarihsel anlatılar ile modern pratikler arasında doğrudan ve kesintisiz bir süreklilikten söz etmek güçtür. Günümüz Sevgililer Günü, büyük ölçüde 19. yüzyıl Avrupa’sında ve özellikle Anglo-Sakson dünyasında şekillenmiş; 20. yüzyılda ise küresel kapitalizmin etkisiyle yaygınlaşmıştır.

Ülkemizde, 14 Şubat’ın geniş kitlelerce kutlanması yenidir. Araştırmalarıma göre, 1980’lerin sonu ile 1990’ların başı arasında, özellikle büyük şehirlerde (İstanbul, Ankara, İzmir) ticari ve medyatik görünürlük kazanmaya başlamıştır. Asıl yaygınlaşma ise 1990’lı yıllarda gerçekleşmiştir.

Bu dönem, Türkiye’de serbest piyasa ekonomisinin kurumsallaştığı, özel televizyon kanallarının açıldığı ve küresel tüketim kültürünün hızla dolaşıma girdiği bir evreye denk gelir. Çiçekçiler, kuyumcular, restoranlar ve alışveriş merkezleri 14 Şubat’ı özel kampanyalarla görünür kılmıştır. 2000’li yıllarda ise sosyal medyanın etkisiyle gün, özellikle genç kuşaklar arasında normatif bir romantik ritüel hâline gelmiştir.

Osmanlı döneminde ya da erken Cumhuriyet yıllarında bu güne dair yaygın bir kutlama pratiği bulunmaz. Dolayısıyla Türkiye’de Sevgililer Günü’nün kitlesel düzeyde yerleşmesi
yaklaşık son 30–35 yıllık bir olgudur. Bu süreç, küresel kültürel akışların yerel toplumsal yapıya eklemlenmesinin tipik bir örneği olarak değerlendirilebilir.