12 Mart 1921’de TBMM, Mehmet Akif Ersoy’un kaleminden yükselen İstiklal Marşı’nı kabul etti. Verilen ödülü reddeden Akif, "Ben bu şiiri para için yazmadım." diyerek ödülü Türk ordusuna bağışladı; çünkü bu şiir bir şahsın değil, bir milletin destanıydı.
Safahat’ına koydurmaması, marşın ruhunu ortaya koyar: "O benim değil, milletimindir." Marş, bağımsızlık mücadelesinin, milletin sarsılmaz direnişinin ve özgürlük aşkının sesi oldu. Bestelenmesi için açılan yarışma ve Osman Zeki Üngör’ün bugünkü bestesi, bu destanı kalplere taşıdı.
Hasta yatağında sorulduğunda, "Acaba yeniden yazılsa daha iyi olmaz mı?" sorusuna verdiği cevap tüm anlamı özetler:
"O şiir bir daha yazılamaz, onu ben de yazamam; onu yazmak için o günleri görmek, o günleri yaşamak lazım."
İstiklal Marşı, o günlerin ruhunu hâlâ yaşatıyor; özgürlük, yaşanarak yazılır.