Gülmedi bir türlü, yüzü yurdumun
Artmaktadır derdi, tasası belli
Pranga takılı, şanlı ordumun
Yürüyemez oldu, asası belli


...

Hem varında hem yokunda
Ecrin artır susa susa(!)
Kurtarıcı çok yakında(!)
Zulüm varsa etme tasa(!)

...

Yazdıklarımın hepsi
Noterden onaylı
Yaşanmış hatıralarım

Oysa kalem bazen

...

Aylar,yıllar geçmiş, unutmamışım.
sessizce geçip giderken önümden
Durmadan. Onu düşünmüşüm.

Türlü türlü hikâyeler kurmuşum,

...

Yaşlı çift evliliklerinin kırkıncı yıl dönümünde paraya kıymışlar, Avusturalya''da tatil yapmaya karar vermişlerdi.

Uçağın penceresinden saatlerdir okyanusu seyrediyorlardı.
Sessizliği pilotun anonsu bozdu:

...

Güneşin şavkı vurdu saçına.
Bir tek gülüşün yetti ömrüme,
Sarı saçlı yârim, sevdalı gülüm,
Hızmalı cananım, nazlıca gülüm.
─── 🌾

...

Doğmamış dünyaların sancısını çekerim
Gölgesi düş-mez oldu yıldızların sulara
Güneşi kanatarak doğan bir şafağım,
Gün-eşime yanarım


...

Umutlar yükledim yorgun yollara
Seni bulur muyum diye dolaştım sokaklarda
Nere baksam hayalin çıktı karşıma
Sevinç çığlıkları koptu kalbin derinliklerinde
Her gördüğümü sen sanıp aldandım

...

Minik ellerin umut saçar,
Gülüşünle güneş yeniden doğar.
Üç yaşında bir neşe seli,
Sen bizim en güzel hediyemizsin.
Koşarsın, düşersin, yine gülersin,

...

Her umuda koştuğumda, ayağıma ilk çemberi takan sevdiğim oldu. Ne zaman gökyüzüne bakıp "belki bu defa" desem, umutlarımın boynuna ilk ilmeği yine sen geçirdin. Ben düşmanımdan değil, en çok dost bildiğim yürekten yara aldım.
Bazen dayanamayınca volkanik bir dağ gibi patladım; lavlarım aktı hayatın en dip noktasına kadar. Kızgınlığım insanlara değil, bana reva görülen haksızlığa aktı. İçimde yanan ateş ne intikamdı ne de nefret; yalnızca hakikatin susturulmuş çığlığıydı.
Bazen de köklerine rüzgâr oldum, onları dağın en yüksek zirvesine kadar taşıdım. Bir ağacı meyvesi için değil, gölgesi için sevdim. Bir insanı çıkarım için değil, yüreği var sandığım için sevdim. Meğer gölgesi olmayan ağaçlar da, vicdanı olmayan insanlar da varmış.
Ne dipteyken amacım yıkmak oldu, ne de zirvedeyken seni ezmek. Çünkü ben yüksekten bakmayı değil, aynı hizada yürümeyi öğrendim. İnsan olmanın büyüklüğü başkasını küçültmekte değil, kimseyi ezmeden ayakta kalabilmektedir.
Şimdi susmuşsam Karacadağ'ın uyuyan volkanları gibi; sebebi takatsizliğim değil. Uğruna artık gürleyeceğim hiçbir şey kalmadı. Her suskunluk yenilgi değildir. Bazı sessizlikler, söylenecek her sözün israf olacağını anlamış yüreklerin son asaletidir.

...