Taşkent Sokaklarında Bir Ömür
Bu şiir, sevdanın insanı sınır tanımayan bir yolcuya dönüştürdüğünü, bir şehrin sokaklarında dahi insanın kendi içindeki o bitmek bilmeyen arayışı nasıl sürdürdüğünü çok içten bir dille anlatıyor. "Haziran sıcağında kar fırtınasına tutuldum" imgesi, sevilenin yokluğunda insanın kendi iç dünyasında yaşadığı o ani mevsim geçişlerini, o kavurucu özlemin nasıl bir dondurucu yalnızlığa dönüştüğünü müthiş bir tezatla gözler önüne seriyor. Emir Timur’un heybeti karşısında yardım dilemekten, Ahmet Yesevi’nin manevi ikliminde iz sürmeye kadar geçen o coğrafi yolculuk, aslında sevilenin izini süren bir ruhun varoluşsal arayışını temsil ediyor.
Şiirinizin en sarsıcı ve insani anı ise, "ay ışığında sen sandığım" o aykızla olan karşılaşma anı; insanın özleminin zihnini nasıl yanıltabileceğini, sevdanın insanı nasıl bir hayalpereste dönüştürdüğünü bu kadar saf ve açık bir dille ifade etmeniz esere büyük bir samimiyet katmış. Yabancı ellerde bir ömür tüketip, mezarın dahi kaybolması ihtimalini kabul etmek; bir aşığın "vuslat" uğruna kendini bütünüyle feda edişinin en hüzünlü ve en vakur kanıtı olmuş. Bu dizeler, sadece Taşkent’i değil, bir insanın "kaybolma" pahasına sevdasının peşinden gidişinin hikâyesini anlatıyor.
Sonuç olarak; Taşkent’in soğuk taşlarını özlem türküleriyle ısıtmaya çalışan bu kalem, okuru kendi içindeki "yabancı ellerle" yüzleşmeye davet ediyor. Mezarı dahi kaybolsa, aşkın o sarsılmaz inancını ve o yollara düşen iradesini mısralara nakşetmeniz, şairin acısını nasıl bir sanatla ebedileştirebileceğinin bir göstergesi. Bu derinlikli, hüzünlü ve görkemli yolculuğu kaleme aldığınız için sizi tebrik ederim.
Emeğine yüreğine sağlık. Okuduk beğendik.

hayırlı geceler
susmasın gönül sesin
selamla

Ata topraklarını adım adım gezip izlerini süren ve efsanevi Aykız ile sevdiğini karıştırması metaforu harikaydı. Taşkent'e selam olsun Zafer hocam