-şu durup bize bakan

tanıdık geldi biraz

kır saçlı ağır aksayan

nasıl oynuyordu yalnızı

önce sabırla dinlemişti

uğramışken yalancı yaz

az çok serçeler izlemişti

mumu sönmüştü akşam ayazı



-bir ara çağırıyordu eskileri

hafifçe şair vaazı

habersiz zannederken bizleri

elimizi kolumuzu bağlayan

dizlerinde yine bir sızı

oturmuştu sessiz sedasız

kim kalmamıştı ki ağlayan

nasıl bu aşk böyle vefasız

bir de o kadar dağlayan

maziden geçiyordu acımasız



-sanırım bahsettiğin bayanın

elleri pamuk parçasıydı

dudağı varsa yoksa kiraz

üstünde küçük ben olan

yanağı sayfa beyazıydı

saçlarına ithaf bir nisan

süzülmesi gonca nazıydı

nasıl sen hatırlamışsan

ismi de bende kazılıydı



-daha neler dedirtmişti

dokunmuştu bir şiir gözlerine

ikindiye karşı işlenmişti

haylaz rüzgara rağmen

hüzün çökmüştü birden hepimize

aslında kaptırmazdın sen

kendini hiç bir mevsime

belki dallarınla eğilmen

güneşi kızdırdı tepemizde



-hani bulut arkasına almasaydı

azıcık gözyaşı dökmeseydi

biliyorsun beni kıpırdatmak zor

hatıralar adamı yormasaydı

ne güzel dizeler yetmemişti

yüreğinden başlayıp sökmeseydi

usulca mehtaptan bir kor

keşkelere izmarit yolmasaydı

sonbahara mola daha bitmemişti



dr.süreyya burak önder