KENDİMİ ARIYORUM

Fikirlerim tutuklu, umutlarım sürgünde,
Islak düşünceleri dağlara seriyorum.
Yıllarca yaptığımı yıkıyorum bir günde,
Güneşe baş kaldırıp gölgemi sürüyorum,
Vedalaşıp toprakla ummanda yürüyorum.

Gündüzden uyutuyor nefsimin öğünüşü,
Her gece görüyorum usandığım o düşü,
Kendime getiriyor gerçeklerin dönüşü,
Kuruduğum saksıda tekrar yeşeriyorum,
Kapatıp gözlerimi kalbimle görüyorum.

Aldattıkça zamanı aldanıyorum ben de,
Yaktığım ateşlerde hep yanıyorum ben de,
Yıldızlar üşüdükçe utanıyorum ben de,
Geleceği toplayıp geçmişe sarıyorum,
Kalbimdeki sızıyı beynime soruyorum.

Sığınak sanıyorum üç arşın feraceyi,
Çözemiyorum tekrar çözdüğüm bilmeceyi,
Karanlığın eline teslim edip geceyi,
Sökecek şafaklara muştular veriyorum,
Girip kendi içime kendimi arıyorum.

Titriyorken akşamlar işittiği azarla,
İlgisi olmaz gönlün duygu satan pazarla,
Kayboluyorken güneş birkaç kızıl nazarla,
Miraç diye kendimi göğe çıkarıyorum,
Bulutların saçını rüzgârla tarıyorum.

Halil GÜRKAN
Kas. 2015