BİZLER
İstem dışı hayallere kapılan bir kalbin,
Çok hevesli takipçileriydik,
Zihinlerimize sırt çevirip,
Alabildiğine geniş maviliklerde koşmayı düşlemiştik.

Ne mavilikler var oysa şimdi hayatımızda,
Ne düşlediğimiz bahçeler,
Ne de kalbimizin kapıldığı hayallerden bir katre,
Yalnız ve gri,
Gri ve karanlık,
Tüm renklerimiz solmuş,
Zihnimizin prangalı mahkûmları olmuşuz.

Zaman birer birer katletmiş düşlerimizi,
Birer birer avlamış hayallerimizi,
Aslında dünya o düşlediğimiz yer değilmiş,
İçinde yaşadığımıza inandığımız masalın,
Nazlı kahramanları da değilmişiz.
Beğenilmeyen bir sinema filminde,
Hiçbir sözü olmayan
Ve hiç kimsenin dikkatini çekmeyen,
Figürasyon gibi,
Bizim gibi,
Gelip geçmişiz.

Hiçbir zaman patlamamış flaşlar yüzümüzde,
Hiçbir zaman serilmemiş kırmızı halılar önümüze,
Senet sepetten başka imzamızı isteyen de olmamış,
Yalnızlığımız, düşlerimiz ve biz var olmayanda yitirilmişiz.

Heyhat!
Ağrılı bir ömrün,
Sancılı çocukları,
Ne umduk, ne bulduk sorusunun cevapları,
Yanlılığın ve yalnızlığın kurbanları,
Geceler neden bu kadar uzun,
Gündüzler neden bu kadar anlamsız
Ve bizler neden bu kadar mutsuzuz?

Hakikat yaşamak olsa da bizler sonu bekliyoruz…
MESUT ÇİFTCİ