bal mıydı senin gözün
yoksa
şarap misali mey miydi yüzün
ben hangisine aldanıpta
içtim ki küllerini kana kana
hangi cesaret…




ahh aldanış
yoğurup yoğurup önümüze bıraktığın
insanlığın acizliği
aynaya baktıkça tanıyoruz kendimizi…




sözlerimi unutturdun bana iyi mi
cümlelerim zaten kayıp
aklımı yitiriyorum
bu karanlık dar sokakta

babam söylemişti bana
ne vakit karanlığa kalırsa düşlerin

selimiye”nin ışıklarına yol al demişti
üşüyorum
yalnızlığın teraneleri vuruyor bakışlarımı
sana olan nefretim kasıp kavuruyor tenimi
yürüyorum
ölü kuşlar mezarlığı
ardımda bıraktığım
annemin ceplerinde kaldı kanatlarım
havalanamıyorum
derken
bulutların kokusu çörekleniyor üzerime
sonra
kokun takılıyor aklıma
uçurtması tellere takılmış
çocuklar gibi ağlıyorum yana-yakıla
babamı buluyorum arastada
bembeyaz sakalları
nurdan yüzü
dilinde o şarkı
sahi annem var mıydı benim
hatırlamıyorum
hayır hayır yoktu
olsaydı
gecenin bu saatinde
yalnızlığımla arşınlamazdım
tımarhane koridorlarını…





velhasıl
gelelim yine sana
gözleri bal
dili yoksulluğun sınırlarını zorlayan adam
baktığımda olmayan resimlerine
kalbimin nefesi kesiliyor
içimdeki sesler
grev başlatıyor istiklal caddesinde
pankartlar açıyorum
yüzünün kahverengi kıyılarında
bir ara maviyi görür gibi olmuştum
kirpiklerinin tenhalarında
aydım
yüzünün atlasında kalmıştı ellerim
iklimlerini bilmediğim kentler gibiydin…






ağzı bozuk çocuklar peydahlıyorum
karanlığın devlerinden
paslı bi mayıs sabahı saplanıyor
gövdemin ortasına
zamanın sarkaçları onikiyi vurduğunda
devriyeler geziyor damarlarımda
ve kasıklarım
şiirsel bir enstantaneye gebe
kapını taşlıyorum
aykırıyım
hıçkırıklarımı kurban ediyorum
okkalı bir küfür bırakırken hayatın ortasına….







şimdi
kanıyorsa her bir yaram
genişliyorsa şakaklarım
sırf
elime
dilime
koluma prangalar vurduğundan...




oysa bir selamın yeterdi
doğurmak için birkaç şiiri
boyamak için geceyi…

fırçalarım nerede anne
bir adamın gözlerini boyayacağım kendime…

elçin...