...
Koyu gündüzlerde bırakmadınız mı?
Doğru bildiklerinizi beş paraya satıp
Yanlışı yücelttiğiniz,
O gündüzlerden bahsediyorum...!


Gece ağlamaz mı bağrına taş basıp,
İçim içim...
Neden hep ben yanlışım diye?
Gündüzün hiç mi payı yok,
Güneşi çarptığında yüzünüze, kısmadınız mı gözlerinizi?

Zifirisi köreltmiş kuyulardan
gözü dönmüş ateşe atlayan balık!
Havada martı tuttu çoktan...
Gündüz gözüyle.


Kıymadınız mı aya, yıldıza
Oysa, bazen onlara sarılıp uyumadınız mı?

Neden bu kıyım?

Örtmedi mi üstünüzü siyah olsada çarçafı?
Yoldaş olmadı mı, avutmadı mı ’her şey geçer’ diyip?
Şimdi neden bu terkediş?
Yola çıktığınızı yolda bulduklarınıza değiştiğiniz halde,
Nefer tutmadı mı yıldızıyla,
Belki doğru yolu bulursunuz diye?

Öpmedi mi yanağından, yağmur yağmış toprağın,
İzlemediniz mi hiç pencereden, yıldız nasıl parlıyor topragın yüzüne?
Aslında yağmura gözleriniz neden değil mi?
Başınızın üstünde yeri aslında göğün!

Her şeye ragmen,
Gecenin terkedişi değil,
Gündüzün terkedişi acıtır.
Gece uğurlarken bile,
Asildir...

Gündüzün ağarır saçları
Gecenin hep siyahtır...

Gece mi ağardığında gündüz olur,
Gün mü ağarır?
Saçlarını gecede mi öğütmüş bir yudum tan!