Pişman olup, hatalardan ders çıkarmak aslında bir kazanımdır. Hayatımızda her bir şey dört dörtlük gitmiyor ki. Özeleştiri yaptığımızda, önce aynada kendimize bakar gibi kendimizin hatalarını bulmalı ve bundan sonra neler yapılabilir, ona bakmalıyız. Maalesef dilin kemiği yoktur. Bir anlık öfke ve gaflet bizleri üzüyor. Robotlardan farkımız da duygularımız. Fikirlerimiz. Dilimizi koparıp atmak da çözüm gibi görünmüyor. En güzel cevabı dizelerde vermişsiniz. Öyle sanıyorum ki, kalbini kırdığınız arkadaşınız, dostunuz bu şiiri okuduğunda, sizin samimi özrünüzü kabul eder ve iş tatlıya bağlanır. Demem o ki, o dostunuza ulaşınız ve mümkünse bir araya gelip, iki porsiyon da baklava yemek suretiyle işi tatlıya bağlayınız. Hatasız kul yok değil mi? Hepimiz şaşar, beşeriz. Üzülmeyiniz ve bundan sonrasına bakınız. O kişi bu kadar değerli olmasaydı, size hiç bir güç bu şiiri yazdıramazdı. Özür dileyip pişman olmak, en büyük erdemdir.

Saygılar...