Ruhları geride kalanlardan, kaybedenlere
Siz bakmayın benim gözümden düşenin bin parça oluşuna
Sakın inanmayın
Anlayışınıza kaldım diyecek kadar yüreksiz duruşuma
Yaşam ve ölüm arası değil mi? kimsesizliğim
Bakmayın öyle bilirmiş gibi
Başka başka hayatlar yaşatır kimliksizliğim


Ki elleri arkadan bağlı bu manzara
Yolun başında çekti restini
Henüz saklambaç oynamadan
Salıncakta sallanmadan
Yeryüzünde uçurtmalar uçurmadan
Bir acı dokunuş dokundu omzuma
Ebe sensin derken

Ey baktıkça bakılası
Bir kere yakalasam seni aynada gülerken
Hani o bilmediğin kendin olmak gibi
Hep sağdan sola çeker restini
Yol iz bilmez izafi bir duruş
Çakılır aklımızın karmaşasına
Kalp gibi kalbe gider gibi
Mesafeler arası yalnızlığımdın
Benimdin yani
Hep acıdanmış derdin
Gülüşümüzün güzelliği

Ve kendinden bihaber bakışlım
Pejmürde anılar taşır kucağım
Bilsen Kaç yalan tekrar ettim doğru sanacak kadar inandığım
Kaç kurtarıcı bekledim onların beni beklediği kadar
Hayat çalan ne çok yolcu uğurladım
Geçmişimden gelenlerden
Hiç benim olmayan özgürlükten
Kendi hayatını yaşayamayandan
Başkasının hayatını yaşayana kadar

Şimdi bir intiharı düşlüyor fotoğraflarda solgun yüzlü insanlar
Yaşarken öldürüyor kendini bir çocuk
Bir ömürden vazgeçebiliyor kadınlar
Ve mutsuzluğuyla iyi geçinebiliyor
Şairliğinden habersiz bir adam