![]() Hezeyan
Sonra sonra asiliğim tutar ya hani
Aklına yattığım yerde duramam… Gerçek değer yargılarımızla Dürtüldüğümüzü zannederken İçimizdeki savaşçı filler Ebrehe’ye koşar Muhtemelen kendi felaketimize İki lafı bi yere getir kul Getir ki değer yargılarım dürtülsün Bizden fazlasını alma sakın içeriye Hatta bu şiiri de üzerine Bir kere güvenirsek, bunu hep isteriz Tasviri bozuk insanlar, Bizi suçüstü zannederde Kendimize ait zamanları ziyan ederiz Ey şehrimin dokunulmaz sağırları Kendimize ihanetimiz var Affedemediğimiz yerden Tam ayarsız bir sadakatle Uğruna yanılacak gibisinden Biz bağışladıkça hatırladık Hatırladıkça yandık Yandıkça insandık İspatı olmayan gerçekler geçti yörüngemizden Şimdi büyülü sözler dileniyoruz Affına meyilli yeminlerden Oysa yeminler zılgıt çalar geceye Sebebi kalp içindeki kıbleye Gece kimi sahipleniyor kul Sıradanlığın izleri var karanlıkta Düşün ki annemin geçmişinden geçiyorum Masumiyet bakış açılarımın Mealini fısıldıyor yarınlarıma Özellikle ben Ürkütücü bir hikâye gibi bakarken Bir adımda içimdeki insansızlığa sığınıyorum Ve özellikle sen Bir tek kendini alıp gidiyorsun bu hikâyeden Öyleyse en çok şimdi Ört gözlerimi ellerinle İçimdeki ölüm üşümesin Belki ceset dudaklarımdan öpersin Umut bağlamak ne haddimize Sen tüm kelamların özetisin |
sesin her zaman ki gibi mukaddes
fona bayıldım ama söylemeden edemeyeceğim sesine de
sevgilerimle güzel insan sevgilerimle kal