Âlim dünyâlık peşinde, gün doğmuş câhile;
İnci deniz dibinde, çer çöp vurmuş sâhile.

"İslâm ilmden yana" diyor, İslâm’ın bendesi,
Olur mu hiç hocam?... İslâm, ilmin ta kendisi!

İslâm’ın değil, müslümanın sorunu bekâ;
İlim irfân ver Allâh’ım, iki doz da zekâ.

Ümmetin hâline bak, zümreler ayrı ayrı,
Ne ararsan bulunur, derde devâdan gayrı.

Molla deyip aldanma, dikkat et hitâbına,
İnce elek gerek, ters düşmesin kitâbına.

Mezhep kavgası, müslümanın azîm kederi,
İçim kor gibi yanarken, susmak en beteri.

Kurtulmak gerek çıkmaza götüren riyâdan,
Hangi mü’min, uyanmak istemez ki rüyâdan?

Yanmak istemiyorsa eğer, ateşin korunda;
Şuurlu müslüman, zaâfını bilmek zorunda…

Neler geldi, neler geçti şu çark-ı felekten,
Âlim ilmine kandı, deve geçti elekten.

İmam, ölü değil diri yıkayan adamdır;
İmam; diriyi yıkadığı kadar imamdır!..


.