[ Kimliksiz, ruhumun adı yok.
Çaresizliğimin de…
Fötr şapkam yırtık, eski bir pardesüm,
Mapushane tesbihi elimde…
Upuzun yatıyorum bir çizgi gibi,
Gerçeklere dönemiyor sırtım,
İyi ki… sökebiliyorum alfabeyi,
İlkbahar hayalleri düşlüyorum şimdiden,
Serum kokulu odaların birinde,
Çürümüş havasını soluyorum acılarımın,
Yatağımın başucunda fakir çiçekleri,
Emiyor sürahide yarılanmış oksijeni,
Beyaz melekler görünüyor kapıda,
Sol yanları kimlikli,
Şefkatle tutuluyor ellerim,
Annem geliyor aklıma !
Nabzım cebelleşiyor, umutlar mercekleşiyor,
Yanık bir fener tutuluyor gözbebeklerime,
Aydınları geliyor aklıma Ülkemin !
İri delikli çarşaflar örtülüyor üstüme,
Bir kesik daha oluşuyor göğsümün arasında,
Tiz çığlığıyla kendi esirliğim düşüyor,
Mermi tabaklarına….
İdeallerim geliyor aklıma,
Aldatılmışlıklarım, vefasızlıklarım…
Ruhumun gizemliliği geliyor,
Cenkleşen akıl sahipleri…
Sonra…Annem…hep o geliyor aklıma,
Yaşamdan silinmişliği kurtarmıyor,
Sönükleşen umut ışıkları,
Evli evine, köylü köyüne dönüyor ,
İçtiğini “kusuyor” Fakir çiçekleri…!

M.Güneş