Ayrıldım yine eşten, dosttan, sıladan.
Her an böyle yapayalnız kalınır mı?
Ayrıldım dost bildiğim serin yayladan.
Milyonlar içinde yalnız kalınır mı?

Uğrak veren yok mu bu yaban ellere?
Gelen olmaz mı düşüp taşlı yollara?
Gelip de sevgiden mahrum akıllara,
Bilmem bir gün benim kapım çalınır mı?

Kıvrım kıvrım sılaya giden lollarım.
Elimde kurumuş, perişan güllerim.
Hasretle açılmış sarmaya kollarım.
Gitsem acep yar karşımda salınır mı?

İnsanlara yaklaştım, kavga ettiler;
Bir ileri, bir geri çekip ittiler.
Terk etmem deyip hepsi çekip gittiler.
Bu dünyada gerçek bir dost bulunur mu?

Tek dostum Allah’ı anlatan tabiat.
Durup baktıkça eder sonsuz nasihat.
Sanki bir rüya, ulaşılmaz bir sanat.
İnsaf ey zalim! Bu rüya bölünür mü?

Herkesi severim yaradan aşkına.
Yerleşiverir kalbime, gönül köşküne.
Sözüm, sevgiden mahrum kalpsiz şaşkına:
Böylesi temiz sevgiye gülünür mü?

Dalgalarım sakin; çarpmaz hiç kıyıya.
Düşürmüşler sanki dipsiz bir kuyuya.
Özlem olur elbet güzele, iyiye.
Ama böyle durup durup dalınır mı?

Sevgiye hasret kalmış, çorak gönüller.
Henüz baharda kurumuş gonca güller.
Duyun da söyleyin ey dertli bülbüller!
Bu zamanda sevgiden pay alınır mı?

Herkes kendince bir dert kutusu olmuş.
Kendine sığınacak bir kapı bulmuş.
Benim başıma hep yalnızlıktan gelmiş.
Acep benim derdim bir gün bilinir mi?

Ölmek! Her derde deva, her derde çare.
Ölmek! Ayrılmaktır, tek tek, pare pare.
Ölmek! Kavuşmaktır özlenen yare.
Yalnızım ben, yapayalnız ölünür mü?

Günüm gecemden daha yalnız geçiyor.
Düşünüp taşındıkça uykum kaçıyor.
Gurbette yalnızlığım kefen biçiyor.
Ya Rabbi cenazem yalnız kılınır mı?

Ahmet YAMAN

www.suveydasiirleri.com