Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
Midesi geniş bunca insan arasında Bir dağın zirvesinden Seyrediyorum da Gelincik çiçekleri ile bezenmiş tarlaları O güzelim topraklarda Gül değil kan kokusu Zalimin elinde kırbaç Etrafında bir avuç tok Ve hala bir lokma ekmek için Boyunları kıldan ince Bir sürü aç insanlar
Kıpkırmızı gelincikler de var aralarında Bak birkaç tanesi başkaldırıyor O narin taç yapraklarına Güz yağmuru gibi kurşunlar yağıyor Ve ben yazıyorum Duyduğum acıyı Ocaklara düşen ateşi Bağrışan, kaçışan, düşen çocukları yazıyorum.
Bazen silesim geliyor tüm yazdıklarımı Ne gerek var Hangi insanlar Ne kadar anlar diye Sonra çocukları görüyorum yeniden Hiç yoktan üşümüş Hiç yoktan solmuş Küçücük, minnacık bir beden
Tekrar yazasım geliyor Tekrar tekrar öldürülmesin diye çocuklar “Barışı” “Sevgiyi” sokabilmemiz gerek Karın tokluğuna köreltilmiş Tüm görmeyen gözlere Ve inadına sevmek gerektiğini Ayırt etmeden tüm çocukları Bakmadan diline rengine…
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
YAZASIM GELİYOR şiirine yorum yap
Okuduğunuz şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?
YAZASIM GELİYOR şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.
yoksa bir avuç yobazın elinde yok olup gidecek...
sevgiler Cemal...