Kardelen büyütürdün dağlarının karında

Har olurdu gözlerim gözlerine değince

Oynaşırdı saçlarım ince parmaklarında

Bütün salkım söğütler başlarını eğince

Koşardık zirvesine dağlar bizim olurdu

Rengarenk çiçek açan bağlar bizim olurdu



Büyüdü ayakların yollar elinden tuttu

Ansızın binip gittin zaman tayyaresine

Neden meftun yürekler birbirini unuttu

Neden sevda kapıldı hayatın haresine

Sandım ki biz Leyla’nın Mecnun’un yorganıyız

Biz umudun nefesi sevdanın sol yanıyız



Nedamet gölgesinde şimdi hasta bir kuşum
Kanadımı kaldırsam gökte ışık tükenmiş

Buğulu bir hatıra; ne varmış ne yokmuşum

Her türkü biraz benmiş her şiir biraz senmiş

Bu masalın anlamı ne Yusuf ne Züleyha

Öldürdüğümüz kuşlar uçar mı hiç bir daha



Gözlerin bir şiirde hatıra kalsın bana

Cemre düşene kadar alma sıcaklığını

Bir ölüm bir ayrılık ağır gelir insana

Yarım kalan umuttan çekme no’lur tığını

Biraz daha kandırsın gözlerimi yıldızın

Okşasın aydınlığı elleri kirli kızın



Mutlu sona varmadan masalımız bitti bak

Kapatıp sayfaları bu rüyadan çıkalım

Görülsün burcumuzda ne alamet ne bayrak

Zamana diktiğimiz kuleleri yıkalım

Elma şekeri gibi çocukların elinde

Kalsın bu eski masal annelerin dilinde