![]() UMUDA YOLCULUK...
Kan revan içerisinde yer gök
Zulme odaklı bir iç çekiş Elinde nefsi gözlerinde öfke Bir yakarış peyda olan O derin ıstırap çöreklenen en derinde. Yıl uğursuzun, dostum Hadi susma sen de bir şeyler söyle. Peyder pey tükenirken ve tüketilirken Kör olsun dediğin kör talih değil inan ki Hicap ettiğin. O kemirgen ruhları ile İki yakasında iken mazlumun Derde derman olsa gerek edilen dualar Sanır mısın ki son sahne bu Zuhur eden. Neylesin garibim sığınmaksa Tek kadim dost umut bildiği Sussa da Rabbim konuşur yerine Hele ki meyletmişse bir kez kadere. Reva olmasa gerek Rüştünü ispat etmiş bir kez zalim. Densiz bir öfke, Yüreğe en ağır gelen hele ki Mazlum bir kez ah etmişse Elbet ulaşır yerine. Gün ölgün ruhlar bedbin İnsan hepten yorgun. Dil suskun hele ki yürek Nasıl da kırgın. Ölü coğrafyaların düş avcıları Yerleşik yersiz itham Nasıl da sargın Ölümü şart koşmuş bir kez zalim. Ufkun derini hem uzak hem yakın Yangın yeri iken mabedin Son sözü söylemedi inan ki Yerden yere vurduğun talihin. Yeni güne ve umuda yolculuk ise Saf tuttuğun Bil ki gerçek her ne ise Ve geçecek dert bellediğin. |
duyralı yüreği saygı ile selamlıyorum...